“บัวขอโทษค่ะ”
ช่อใบบัวประนมมือไหว้ ใบหน้าจืดเจื่อนน่าสงสาร เธอมองหน้านิ่งขรึมของคุณธันวาอย่างหวั่นใจ กลัวว่าเขาจะขอเงินคืน กลัวว่าเขาจะยกเลิกข้อตกลง กลัวไม่มีเงินไปจ่ายค่ายารักษาแม่
ธันวากอดอก ยกขาขึ้นไขว่ห้าง เขามองคนโกหกด้วยสายตาดุ เขาจะไม่ถามอะไรเพิ่มแล้ว แต่จะรอฟังว่า เธอจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร
ช่อใบบัวมองสบตาคมอย่างหวาดหวั่น
“ความจริงแล้ว บัวอายุสิบแปดปีค่ะ อีกไม่กี่เดือนก็จะสิบเก้าแล้ว บัวมีความจำเป็นต้องใช้เงิน บัวจึงตัดสินใจรับงาน บัวเต็มใจทำ ไม่มีใครบังคับ และบัวจะไม่บอกใครด้วยว่าได้กับคุณธันวาแล้ว บัวจะไม่ให้ใครรู้เด็ดขาดว่า บัวเป็นเด็กเลี้ยงของคุณธันวา คุณธันวาไม่ต้องกลัวว่าจะมีปัญหาตามมานะคะ บัวจะเก็บเรื่องของเราไว้เป็นความลับ จะไม่บอกให้ใครรู้เด็ดขาด บัวเก็บความลับเก่งมากเลยนะคะ”
ช่อใบบัวบอกอย่างร้อนรน เพราะยิ่งเธออธิบาย เขาก็ยิ่งชักสีหน้าใส่ ตาก็ดุ หน้าก็เคร่งขรึม เ
