Nagising si Merci na masakit ang kanyang katawan, dahan-dahang minulat ng dalaga ang kanyang mata habang kinakapa ang katabi. Nang wala siyang makapa ay kaagad niyang minulat ang mga niya.
“Major?” bulalas niya at nilibot ang tingin sa loob ng silid pero wala siyang makitang anino ng lalaki.
Nakasulyap siya sa wall clock, nanlaki ang mga mata niya nang makitang alas dyes na ng umaga. Mabilis napabalikwas siya ng bangon.
“Aray, aray!” daig niya sabay masahe ng kanyang mga hita.
“Lokong, Major! Mukhang matutulyan na talaga ako ma-wheelchair sa pinaggagagawa niya ‘a,” aniya at napailing-iling pa.
“Saan kaya si Major? Bakit hindi man lang ako ginising?” aniya at lumakad papasok sa may banyo. Napagdesisyunan niyang naligo bago bumaba, pakiramdam niya kasi ang langkit-langkit ng katawa
