ตอนที่ 2

1645 Words

“ยิ้มอะไร” “ปะ เปล่าค่ะ เอ่อคือ มีอะไรหรือเปล่าคะ”ถึงกับพูดตะกุกตะกักเมื่อเผลอไปสบตาคมเข้มของคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างนรสิงห์ มุกงามเป็นเด็กเรียบร้อยหน้าตาน่ารักน่าชังแถมกิริยามารยาทยังงดงาม แตกต่างจากพี่ชายสุดขั้ว “หึ!เรียนชั้นไหน”ที่เขาถามไม่ใช่เพราะอยากรู้แค่ต้องการจะถ่วงเวลาเอาไว้ก็เท่านั้น “คะ?”แก้มใสเริ่มร้อนผ่าวและมันคงแดงระเรื่อขึ้นอย่างแน่นอนหากเธอยังมองเขาอยู่แบบนี้ “ตลก หูเธอหนวกหรือไง?” “ก็ฟังไม่รู้เรื่อง”มุกงามบ่นงึมงำกับตัวเองเบาๆทว่าคนตัวใหญ่กลับได้ยินมันชัดเจน “จะมองหน้าฉันอีกนานไหม” “ทำไมต้องทำเสียงดุด้วยละคะ” “กลัวฉันหรือไง งั้นออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ”คว้าข้อมือบางให้ก้าวตาม นรสิงห์เริ่มเข้าแผนไม่อยากให้หญิงสาวไหวตัวก่อนจึงได้ยอมล่าถอยและพาเธอเดินออกมาอีกทาง “ทำไมต้องมาทางนี้ด้วย หนูจะเข้าไปหาพี่อันดา”มุกงามเอ่ยถามนรสิงห์ แต่สายตาเหลือบไปมองที่มือบาง แค่นั้นคนตัวเล็กก็เขินอายจนทำตัวไม่ถูก “มันยังไม่พร้อมคุยกับเธอหรอก”มุกงามงงงวยเล็กน้อย ในคำพูดของนรสิงห์ เขาปล่อยมือบางให้เป็นอิสระ เด็กอะไรแก่แดดแบบนี้ดวงตาหวานหยาดเยิ้มมองแวบเดียวก็รู้ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่ “งั้นหนูโทรบอกก่อน ว่าอยู่กับ...” “ไม่ต้อง”นรสิงห์กระชากมือถือจากมือบางทำให้เธอตกใจ “เอ๋?ทำไมต้องดึงหน้าด้วยล่ะ” “ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ”เขาฝืนพูดออกไปทั้งที่ไม่อยากจะพูดมันออกมาเลยสักนิดมันกระดากปาก คนที่เขาจะพูดเพราะได้มีเพียงคนเดียวนั่นคือมุกงามภรรยาของเขา “มุกไม่โกรธหรอกค่ะ” “เธอชื่อมุกงาม”ชื่อเหมือนภรรยาสาวของเขา อีกทั้งวาจาไพเราะเสนาะหูมีหางเสียงลงท้ายทุกประโยค แต่ทว่า คนตรงหน้าเป็นเด็กน้อยที่นมยังไม่ตั้งเต้ามั้ง “ใช่ค่ะ แม่ตั้งให้ตอนคลอดมุกได้หนึ่งวัน จากนั้นแม่ก็เสีย”เธอพูดแววตาฉายความเศร้า เธอกำพร้าทั้งพ่อและแม่ตั้งแต่ยังเล็กๆโตมาเพราะคุณย่าเลิ้ยงดูหลังจากที่คุณย่าเสียอันดามันก็มารับตัวเธอมาอยู่ด้วย “ใครอยากรู้ เอาคืนไป”ส่งโทรศัพท์มือถือคืนเจ้าของ เธอรับมันมาจากเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ไม่เคยได้เห็นนรสิงห์ใกล้ๆขนาดนี้มาก่อนเลย เธอจะเอาไปอวดเพื่อนๆว่าวันนี้ได้เจอนรสิงห์ตัวเป็นๆ “มุกหิวข้าว ขอกลับเข้าข้างในก่อนนะคะ อ๊ะ..”เสียงหวานของคนตัวเล็กอุทานตกใจ เมื่อจู่ๆก็ถูกนรสิงห์กอดรัดเอาไว้แน่นอย่างนี้ “........”ตั้งแต่เกิดมานอกจากคนในครอบครัวเธอก็ไม่เคยได้ใกล้ชิดกับผู้ชายที่ไหนเลยนอกจากนรสิงห์เพียงคนเดียวเท่านั้น “พี่สิงห์ทำอะไรคะ มันไม่ดีนะ...”ปากเธอพูดปฏิเสธว่ามันไม่ดีแต่ข้างในเธอบอกว่าโคตรดีขอให้กอดนานๆอย่าเพิ่งปล่อยเลย “ฉันอยากกอดเธอ” คำพูดที่ไม่ได้จริงใจบอกอย่างปัดปัดเพื่อให้เนียบเนียน กลับทำให้คนใต้ร่างนั้นเขินอาย หัวใจของคนตัวเล็กเต้นกระหน่ำราวกับแผ่นดินไหว “หายใจไม่ออกค่ะ” “อยู่เฉยๆ อย่าขัดใจฉันไม่ชอบ”มุกงามเบิกตากว้างหน้าแดงก่ำ ไม่รู้จะพูดประโยคไหนต่อดีจึงได้แต่เงียยให้นรสิงห์กอดอย่างนั้น ครืด~ ครืด~ “เรียบร้อยไหม” “ได้แล้วเจอกัน”นรสิงห์ยัดมือถือเข้าไปในถุงกางเกงก่อนจะผละกอดแล้วเดินจากไป “พี่สิงห์ลืมของค่ะ”มุกงามรีบวิ่งไปหาร่างสูงที่ยืนชะงักเมื่อเธอเรียก “เอาไปสิ ฉันให้”ว่าจบชายหนุ่มก็เดินจากไปจนลับตา มุกงามยืนส่งยิ้มให้แผ่นหลังกว้าง หัวใจของเธอกำลังเต้นกระหน่ำ “เอ๋นี่มันของชำร่วย”มุกงามถึงกับหน้าเศร้าเมื่อเห็นว่าเป็นของชำร่วยในงานแต่งงานของนรสิงห์กับผู้หญิงที่ชื่อมุกงาม “มันทำอะไรแกไหม”อันดามันที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมใบหน้าโชคเลือดมีบาดแผลเต็มหน้าเอ่ยถามน้องสาวที่เดินเข้ามาในผับ เธอไม่ตอบเอาแต่เดินก้มหน้านิ่งไปยังที่พักของตัวเอง “ไอ้มุกได้ยินที่พี่ถามไหม”อันดามันตะโกนถามน้องสาว ร่างบางจึงค่อยๆหันมาแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ไม่มีคะ พี่เขาก็ดูแลดี พี่ไปหาเรื่องเขาอีกแล้วใช่ไหม”มุกงามทราบดีว่าพี่ชายของเธอเป็นอริกับนรสิงห์ เธอก็รู้อยู่หรอกที่นรสิงห์กันท่าเธอไม่ให้เข้ามา เพราะยกพวกมาจัดการ มันไม่ใช่ครั้งแรกมันหลายครั้งจนเธอชินและชาไปแล้ว “ไม่ต้องเสือกเลยไปๆไปทำการบ้านแล้วก็กินข้าวอาบน้ำนอนซะ” “เมื่อไหร่พี่จะเลิกเป็นนักเลงสักที” “พูดมากอย่าบ่นไปพ้นๆเลย”มุกงามส่ายหัวให้กับพี่ชายก่อนจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นชั้นบนซึ่งเป็นที่พักอาศัยของเธอกับพี่ชาย “เฮ้อ คิดถึงแม่จัง”มุกงามลอบถอนหายใจออกมาเฮือกโต ก่อนจะทิ้งร่างตัวเองลงบนเตียงนอน เธอคิดถึงแม่และทุกคนที่จากไป แม้จะมีพี่ชายแต่เธอก็ไม่ค่อยได้รับความอบอุ่นและเอาใจใส่เท่าไหร่ “อิจฉาพี่มุกงามจัง ได้แต่งงานกับพี่สิงห์”เธอมองดูของชำร่วย ไม่ได้อิจฉาขนาดถึงว่าริษยา รู้แค่ว่าพวกเขาเหมาะสมกันทุกอย่าง ส่วนเธอมันก็แค่เด็กน้อยเขาจะมามองได้ยังไง เพ้อเจ้ออยู่ได้มุกเอ้ย... ภายในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ร่างบางที่สวมใส่ชุดนักเรียนเดินเท้ามายังหน้าประตูทางออกด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงในมือถือผลการเรียนวิชาที่หิน มองแล้วขาอ่อนยวบแทบจะสิ้นลมหายใจ “เอาน่าไอ้มุก” วัลภาเพื่อนหญิงคนสนิทของมุกงาม วิ่งมากอดคอพลางพูดปลอบใจเพื่อนที่วิชาภาษาอังกฤษได้เกรดศูนย์ “ทำไมฉันโง่วิชานี้จังวะ”เด็กหญิงมุกงามเธอไม่ชอบภาษาอังกฤษ พยายามจะทำความเข้าใจและตั้งใจเรียนผลสุดท้ายมันกลับล้มเหลวสอบตกวิชานี้เหมือนเดิม “ไปเรียนกวดวิชาไหม เผื่อจะดีขึ้น” วัลภาเองก็เห็นใจจึงแนะนำเพื่อนสนิทให้ไปเรียนกวดวิชาที่โรงเรียนสอนพิเศษในห้างสรรพสินค้าอยู่ห่างจากโรงเรียนไม่กี่กิโล “มันจะได้เหรอ” เธอทำหน้าครุ่นคิด ว่าจะตัดสินใจไปลงเรียนพิเศษดีไหม เทอมนี้เป็นเทอมสุดท้ายแล้วที่จะจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกและต่อไปก็คงจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย แค่คิดเธอก็หัวจะระเบิดรู้สึกกดดันเป็นที่สุด ในขณะที่สองสาวกำลังยืนสนทนากันนั้น รถยนต์สีดำก็ขับเข้ามาจอดเทียบหน้า ประตูฝั่งคนขับถูกเปิดกว้างเผยให้เห็นร่างหนาของชายชุดดำเดินปรี่มาหามุกงามตามคำสั่งเจ้านาย “ใครอ่ะมุก” วัลภาจ้องหน้าเพื่อนสนิทและถามด้วยความแปลกใจ “มาทำไมคะพี่” มุกงามเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าที่เป็นลูกน้องของอันดามัน ด้วยความแปลกใจที่เขามา “มารับครับ”ชายหนุ่มตรงหน้าตอบเพียงสั้นๆ “เอ๋?” เธอยืนงงเพราะปกติไม่เคยมีใครมารับกลับบ้านเธอมักจะขึ้นรถรับส่งของทางโรงเรียนเสมอและวันนี้ก็เช่นกัน “ไปเถอะครับ” ชายหนุ่มคนนั้นผายมือให้มุกงามเดินไปยังรถที่เขาขับจากผับมารับเธอที่โรงเรียน มุกงามยืนชั่งใจอยู่พักนึงก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามบางอย่างออกไป “พี่อันดาไปไหน ไปแข่งอีกแล้วใช่ไหม” เธอถามเสียงอ่อนมองหน้าชายหนุ่มรอฟังคำตอบ วัลภาเสนอให้เค้นคอถามเอากับพ่อหนุ่มล่ำที่คงรู้เรื่องอะไรบ้าง เพราะยังไงก็เป็นคนของอันดาแต่เหมือนจะไม่ได้ความร่วมมือมากนักเมื่อเขายังเอาแต่ปฏิเสธ “พี่อันดาอยู่ที่ไหนคะ” “บอกไม่ได้จริงๆครับ” ชายหนุ่มยังยืนยันคำเดิมจนคนใจเย็นอย่างมุกงามเริ่มจะเดือดขึ้นมาบ้าง “ อย่าคิดว่ามุกไม่รู้นะว่าพี่อันดาสั่งให้พี่ปิดบัง” “........” ชายร่างหนาไม่ตอบเอาแต่ก้มหน้าเงียบซึ่งคำตอบตรงหน้าก็ทำให้มุกงามเข้าใจอย่างถ่องแท้ ว่าพี่ชายของเธอคงจะไปแข่งรถและคงไม่วายวางเดิมพันเหมือนเดิม “ยิ่งเงียบแบบนี้มันเข้าข่ายใช่เลยนะคะ”วัลภาช่วยเค้นและหว่านล้อมอีกคน “ถึงยังไงพี่ก็ไม่สามารถบอกอะไรได้ครับ”ชายร่างหนาก้มหน้าหลบสายตาจับผิด “พี่ไม่พูดก็พิมพ์ใส่มือถือมาสิคะ”วัลภาพูดเสนอ “นั่นสิ งั้นมุกไปหาคำตอบเองก็ได้”เมื่อเห็นท่าทางของวัลลภามุกงามก็เล่นไปตามน้ำไม่ให้มีพิรุธ “ไม่ได้นะครับ!! ขืนทำแบบนั้นพี่ได้โดนซ้อมแน่” สองสาวลอบยิ้มให้กัน เหยื่อติดเบ็ดแล้ว! อันดามันทั้งหวงทั้งห่วงมุกงามแค่ไหนทุกคนรู้ดี “ครั้งนี้กี่ล้าน”เดิมพันแต่ละครั้งไม่ใช่หลักพันหรือแสนแต่เป็นล้านต่างหาก มุกงามไม่เคยทราบเลยว่าอันดามันนำเงินจากไหนมาลงเดิมพัน ในเมื่อธุระกิจที่พี่ชายเธอทำนั้น มันกำลังจะเจ้งเพราะเจ้าหนี้ตามทวง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more