Callixtian Academy

Chapter F O U R

-After

3rd Person's POV:

"Xyrile!" agad na isinigaw ni Lanie nang makita niya ang kaibigang biglang humandusay sa sahig.

"Xyrile, D'yos ko." dinaluhan niya ng kanyang kaibigan sa sahig at kanyang kinapa ang ulo nito.

"Oh my...Xyrile!" agad na bulalas ni Lanie na makapa niya ang dugo sa ulo ng kaibigan, mukhang nabagok ang ulo nito na tumama sa may lamesa.

Napako din ang tingin niya sa telebisyong nakabukas pa din at agad na dumaloy ang mga luha sa mata niya habang yakap-yakap ang kaibigan sa kaniyang kandungan.

Kinuha niya ang kaniyang telepono bago tawagan ang nobyo.

"Jonas si Xyrile..."

"What happened?"

"Jonas, we need an ambulance right now. Pwede bang pakitawagan hindi ko kasi alam yung number eh."

"Yeah, wait a minute..." narinig niya pa ang mga pagtipa sa telepono "It is on the way there. Susunod na lang ako, I'll just inform the squad before going there. Take care, Nie."

"Thanks, Nassie."

Maya-maya pa ay sinundo din sia ng ambulansya at agad na nilapatan ng paunang lunas si Xyrile bago itakbo sa pinakamalapit na ospital.

¤~¤~¤~¤~¤~¤~¤

Xyrile's POV: 

Minulat ko ang mga mata ko at gad na sumalubong sa akin ang puting kisame...pero hindi ito ang bahay namin ni...kuya?

Agad akong umupo mula sa pagkakahiga ng maalala ko ang nangyari kanina. Si kuya...pangalan ni kuya iyon. Agad namang may kumirot sa harapan ng ulo ko, sa may noo ko banda. Ang sakit sakit nito at nang hawakan ko ito ay may nakapa akong parang nakabalot sa bahaging ito at saka ko na lang napansin na may bendang nakatali sa ulo ko.

"Xyrile! Mabuti at gising ka na. Pinag-alala mo kami ng husto. Ayos ka lang ba. Saglit lng at tatawagin ko yung nurse at doktor." agad na sambit ni Lanie pagkalabas niya galing sa tingin ko ay palikuran ng kwartong ito.

Doktor at nurse? May natunog-tunog ding parang makina sa may tabi ko, ito yung... Bakit ako nasa hospital? Nang maalala ko yung sakit na nagmumula sa ulo ko at ang nakabalot na benda dito ay agad kong napagtanto na nabagok ako.

Inalala ko pa ang mga nangyari kanina at naalala kong...bakit naroon ang pangalan ni kuya? Baka mali lang ako ng tingin saka hindi, hdindi pwedeng kasama sa eroplanong iyon si kuya kasi sa lunes pa yung balik niya 'diba?

Naramdaman ko ang pagtulo ng masaganang luha mula sa mga mata ko kasabay nito ay ang pagkirot mulo ng sugat sa ulo ko. Agad kong iniyuko ang ulo ko sa mga tuhod ko at agad na ipinikit ang mga mata ko na baka mawala o kahit mabawasan man lang yung sakit at pagkakaba. Hindi...imposibleng si kuya iyon.

Patuloy pa din ako sa pag-iyak at sa paghawak ng ulo kong sumasakit ng biglang may iturok sa akin at naramdaman ko na lang na biglang nawala na yung sakit at parang kumalma ako. Naramdamn ko din ang pagdating ng ilang tao at mayroong kasalukuyang nakayakap sa akin ngayon.

"Okay lang yan, Xyrile. Nandito kami, okay? Nandito lang kami." narinig ko ang boses ni Lanie sa tainga ko habang patuloy niyang hinahagod-hagod ang likod ko.

Ramdam ko pa din ang pamumugto ng mata ko habang nakasubsob ang mukha ko sa leeg ni Lanie.

"Nandito lang kami."

Nang kumalma na ako ay agad namang bumitaw sa akin si Lanie. Pinunasan niya ang luha ko kahit may mga nakikita din akong bkas ng luha sa mga mata niya.

"Lanie..." banggit ko sa pangalan niya.

"Hm? Bakit Xy? Anong problema? Nagugutom ka ba? Nauuhaw?"

"Tubig..." mula pa pagkagising ko ay ramdam ko ang pagkauhaw.

Agad naman niyang iniabot sa akin ang isng baso ng tubig na agad ko namang ininom.

"Are you really okay, boss? Xyrile, you are in coma state for almost two weeks now." agad namang nanlaki ang mata ko pagkasabi ni Jonas sa akin ng mga katagang iyon.

Nandito sila lahat. Lahat sila ay nakatingin sa akin, bakas ang pag-aalala, lungkot at pagod sa mga mata nila. Bago pa man ako magsalita ay nagsalita ang isa sa mga babaeng pumasok kanina.

"Stable na ang kondisyon ng pasyente pero she needs to stay here for few days for her recovery at observation lalo na ay galing siya sa coma ng dalawang linggo. Maari bang makausap ko muna ang kahit sino lang sa inyo sa labas."

Hindi ko na napansin ang anumang nangyari sunod noon pagkat isa lang ang tumatakbo sa isipan ko. Na-coma ako ng dalawang linggo...

Tatayo na sana ako nang pigilan ako ni Lanie.

"Xyrile, anong ginagawa mo?"

"2 weeks akong nasa coma ibig sabihin two weeks na din akong absent sa school, Lanie. Baka mahirapan akong habulin iyong mga lesson kailangan ko ng magreview baka may test bukas. Saka si kuya, nangako akong mag-aaral ako ng mabuti kay kuya."

"Xyrile, alam ng school ang estado mo ngayon kaya pinagbigyan ka muna nila hangga't sa makarecover ka. Saka hindi mo dapat pilitin ang sarili mo kailangan mo magpahinga."sabi niya sa akin ng malumanay habang hinahaplos ang pisngi ko.

"Pero Lanie..."

"Hush... Magpahinga ka muna."

Hindi na ko nakatanggi pa dahil siguro sa di malamang dahilan ay napagod ang katawan ko at inaantok na ako. Kinumutan ako ni Lanie kasabay ng pagkatulog ko ng tuluyan.

'^'~~~ T I M E  S K I P

Nasa loob kami ng bahay ngayon, kasulukuyan akong inaasikaso ni Lanie at bukas daw ay sabay kaming papasok. Isa lang ang pinagtataka ko dahil wala pa siya kasi isang araw na ang nakakalipas ng madischarge ako sa ospital ay kahit anino niya ay hindi ko makita.

Napansin ata ni Lanie ang pagiging balisa ko nang inabutan niya ako ng gatas bago tabihan sa aking kama. Niyakap niya ako ng bahagya.

"Anong problema Xyrile?" bumitaw siya sa yakap pagkatanong niya noon.

"Ilang araw na ang lumilipas, Lanie pero bakit di ko pa din makita si kuya? Sabi mo noong pagkagising ko ay dalawang linggo na ako sa ospital na iyon pero bakait di man lang umuwi si kuya? Nasaan na ba siya?"

"Xyrile, hindi mo ba napanood yung balita bago ka mabagok?" sabi jiya sa akin habang may pag-aalalang namumutawi sa mga mata niya.

"Balita...Oo nga pala! Bakit naroon ang pangalan ni kuya?" iyon ang isa pa sa mga misteryong nasa isip ko. Bakit naroon ang pangalan niya kahit na sa lunes pa naman talaga ang balik niya at hindi sabado.

"Xyrile. 'Wag kang mabibigla sa sasabihin ko." seryosong sambit niya sa akin na diretso ang tingin sa aking mga mata.

Agad naman akong nagtaka sa mga sinasabi niya. Ano ba kasi ang nangyari?

"Xyrile, magtatatlong linggo na mula ng mamatay ang kuya mo." sabi niya na diretso ang mga mata na nakatingin sa akin.

Agad naman akong napangiti at bahagyang napailing-iling ang ulo. Siraulo talaga tong babaeng to.

"Anong sinasabi mo? Batukan kita diyan eh." sabi ko pa sa kanya habang nakangiti pero sa loob loob ko ay nagsasabing hindi baka kasama lang sila sa kalokohan ni kuya pero diretso la din siyang nakatingin sa mga mata ko, mababakasan mo ng pag-aalala at pagka-awa ang mga emosyong nasa mata niya.

Nakangiti pa din ako ng tumulo ng sunod-sunod ang mga luha ko at unti-unting nabura ang ngiti ko. Ramdam ko ang pagkirot ng dibdib ko at ang munting panlalamig ng balat ko. Nanlalabo ang mga mata ko kaya pinunasan ko ito muli akong tumingin sa kanya at ngumiti ng pilit.

"L-loko k-ka talagang b-babae ka. A-anong sinasabi mo?" bagama't may hula na akong totoo ay pinipilit ko pa ding tanggihan at iwaksi. Hindi...hindi pwede. Kuya...

"M-masamang magbiro ng ganyan. A-alam mo namang l-leon si kuya 'diba? S-sasakmalin ka noon. Lanie... Nasaan si kuya? Sabihin mo na oh. N-nami-miss k-ko na k-kasi sa-sya eh." pinipilit ko pa ding tatagan ang loob ko at ngumiti. Hindi pwede... Si kuya na lang ang natititrang pamilya ko.

Bagama't nakailang tanong na ako ay diretso pa din siyang nakatingin sa akin, parehong emosyon hanggng sa tumulo ng sunod sunod ng mga luha niya sa mata at mahigpit akong niyakap sa kanya.

"L-lanie?"

"Xyrile, mahal ka namin, okay? Nandito lang kami para sayo." mahigpit niya akong niyakap.

"L-lanie, hindi pwede to. Si k-kuya, siya na lang ang meroon ako bukod sa inyo. S-si k-kuya...si k-kuya iyon eh. Lanie, si kuya!" patuloy pa din siya sa pagyakap sa akin kahit nagpupumiglas ako maya-maya pa ay hindi na din ako nanlaban at niyakap na lamang si Lanie ng napakahigpit.

TimeSkip~•~

"Meeting adjourned." Sabi ko habang seryosong nakatingin sa harap ng mga kasamahan ko sa loob ng conference hall.

Nandito ako mgayon sa loob at kakataposlamang ng aming meeting tungkol sa end of the school year, ang graduation naming mga seniors, at ng mga college students at level up naman ng iba pang estudyante.

Pagkasabi ko ng adjourned ay agad akong tumayo mula sa aking upuan, kinuha ko ng mga papeles na nasa harapan ko at maayos itong inilagay sa folder na nasa harapan ko lang.

Bago pa man makaalis ang lahat ay agad kong sinabi ang isa pang importanteng bagay. "Another meeting on Wednesday. I don't tolerate any lates or absences during the last day of the meeting. Understood?" Sabi ko habang nakatingin ng diretso sa kanila. May mga iba pa din kasi ang nahuhuli na hindi naman talaga valid yung reason ng pagiging late. I guess, I'm not being strict with the rules and guidelines regarding to the matters within this council kaya may iba pa ding malakas ang loob.

" I just want to remind to those who still insist on continuing their past habits will not be tolerate in this council so instead of being shameless and continue your habits without minding these reminders of mine...better think twice. Hindi ako manghihinayang na sitain ang reputasyon niyo bago pa ko umalis sa paaralang ito." Sabi ko pagkatapos kong isaayos ang iba ko pang gamit at agad na kinuha ito bago naglakad malapit sa pintuan palabas. Hindi ko pa man nabubuksan ang pinto nang muli akong humarap sa kanila.

"Mr. Cordova, you are incharge of the technology and other technicals regarding here in school because first of all you are the director in charge in regards to the technical comitee, one of the branches in this council. Don't ever slack off with your duties, if I hear once again regarding the issue about your job, I won't mind dismissing you from this council." Sabi ko bago ako tumapak plabas ng pinto.

Marami na ang nagbago makalipas ng dalawang taon. I'm not the carefree girl before, rather than nagbago ako to show to them that I can manage. Ayoko ko nang magrely pa sa ibang tao how I relied to my family and even to my...friends.

Yeah, they all vanished like a wind. It's so sudden that I didn't even have time to react. It's not like I'm blaming them though, natural occurences and they don't have a choice but to go with the flow. They wanted to stay but I'm insisting for them to go, it's not like that I should relied in their shoulders forever always. I have to fight my own battle and they have theirs too. Sana lang magkita pa kami uli.

Jonas and Lanie are particularly in the Singapore right now. Jonas is really serious about Lanie but still they decided to pursue their career first. They are studying in the Singapore right now. Lanie is having second thoughts because of me but I assured her that I can still manage.

Rona is still here in the Philippines but she is in her province right now sa Abra, I heard it was their family's problem and she wanted to help her family to resolve it, I think regarding about the land under their family. I didn't digged deep about it because Rona asaured us that it's just a minor problem and mawawala nga daw siya ng ilang taon dahil sasamahan niya yung grandparents niya.

Pero before that nauna nang mawala si Wilhelm. Wilhelm's family migrated in Canada for their business there kaya ako na lang talaga ang naiwan dito.

I'm currently walking here in the school's corridor. My chest sudden ache, I'm feeling lonely right now. I stopped at the corner and stared outside the school through the railings. Bakit kasi sabay-sabay pa silang nawala?

"Good morning miss! Just really an important matter. We need peace officers right now at the library because there's a student causing commotion there. I approached you first because you are the first person I saw..."

A girl approached me. Another problem at sa library pa talaga. I just looked calmly at her and asked her for the whole details. I listened patiently at her narrating the whole scenario while walking directly to the library. After she finished narrating the whole scenario, I asked her to summon the peace officer and the Counselling Office before I walk directly to the library.

I am walking straight towards the library when I saw blue, black and white curtain hanging at the windows of the library before walking directly to the commotion happening near the librarian's counter.

Dalawang taon na ang nakakalipas at marami na ang nagbago sa paligid ko. Maraming umalis, maraming nawala at kasulukuyan akong nag-iisa ngayon. Afraid of the outcome when I decide to rely onto someone again, di pa ko handang maiwan uli.

Still... everything is like a wind, everything is passing without me expecting when or where. Should I just like the water, go with the flow or create my own destiny? It's not like I still have people at my side though. Natawa na lang ako ng mahina at bahagya sa iniisp ko.

*******

I am currently looking at the three square white marble on the grass just in front of my feet. Umupo ako sa may damuhan sa harap ng mga ito, iyong tama lang para makita ko silang tatlo. I silently read their names on my mind.

Ayana M. Villanueva

Drython Villanueva

Xion Samuel M. Villnueva

Tama. Sila ang pamilya ko. Pagkatapos kong umupo sa may damuhan at isandal ang likod ko sa puno na nasa likod ko ay agad ko ding ipinatong ang tig-iisang kumpol ng mga bulaklak sa kaniya-kaniyang gilid bago ko sila muli tingnan.

Kalmado lang ang aking ekspresyon. Nakaupo habng nakatingin sa kanila ngunit tahimik ako, walang kahit na anong sinasambit ng bibig ko.

Ma, Pa, Kuya... It's been five years already nang mawala kayo Mama at Papa and two years since ng mawala ka Kuya. Okay a rin namn po. Tuloy-tuloy lang ang buhay.

Mama at Papa, I'm taking care of my health po at pinapanatili kong masaya lang ako though hindi pa rin siyempre maiwasan na ma-miss ko kayo.

Kuya, I've been studying well and of course mag-ka-college na ko next school year. I'm maintaning my grades well and mataas pa rin ang tiwala sa akin ng campus kaya ako pa din ang preseident nila though matatapos na din naman in 3 months.

We have to prepare for the upcoming program and sa graduation kaya advance na po akong dumalaw.

Si papa kasi ay dapat in 3 months pa, si mama next 2 weeks and si kuya ay in 2 months pa pero kasi I decided to visit them in advance because of the hectic schedule but I'll still visit them if magawan ko ng paraan yung schedule pero siyempre gagawa talaga ako. It's just that I missed them already at di ko na nakayanan.

Kuya, aside from studying well. I also take care of Saizy, that's her name po. I maintain the cleanliness of our house. Ma, the garden, our hobby.

I continue to tell them stories about these recent months ng biglang tumunog ang cellphone ko, someone's calling.

Ah... Wait a minute ma, pa and kuya. I'll just answer this call po.

"Hello?" I said.

"Hello ija. I just called you because of some important matters. Message me in what day are you available. It's not really important matter..."

"Uhm...yeah..."

"Ahm... Never mind. But just message me whenever you want to meet. I know kasi na you'll be busy regarding sa graduation mo. Congrats nga pala ija at imessage mo na lang din ako kung anong exact date. I'll be happy if I can attend your graduation."

"Thanks po, Tito."

"Sige. I'll hang up the phone now. Take care."

That is Tito Mic, yeah as in Microphone. He is the so-called-Kalbo ni kuya. Isa kasi siya sa malapit na kaibigan ni kuya, oinagkakatiwalaan din. Abogado siya kaya sa kanya niya na ipinasa lahat ng maiiwan niya. Parang pinagplanuhan niya talaga yung agkamatay niya, ah...err...hindi. What am I even thinking?

Tito Mic is helping me. Tita Shan, his wife already knew about my matter and with Tito Mic, she is more willing to help. Kilala niya din si Kuya. Grabe si kuya di ko alam na maykaibigan siyang abogado.

Pinaliwanag na din sa akin ni Tito na iyong ipinamana daw sa akin ni kuya ay kasama na din daw ng ari-arian nila mama at papa.

Muli akong napatingin sa kalangitan. Napaka-asul nito, walang masyadong ulap kaya malayang nakakasilaw ang sinag ng araw sa buong sementeryo.

It would be happier if nandito kayo mama but don't worry po. Basta gabayan niyo lang po ako, kakayanin ko po.

*******

I was currently looking myself at the mirror. Wala na yung makulit at basta makulit uli na bata, siguro mas naging mature na ako matapos ng dalawang buwan at medyo nawalan na din ng sigla ang kulay itim kong mga mata.

Muli kong sinuklay uli ang di kahabaan kong itim na buhok na umaabot lang hanggang sa balikat ko.

Inayos ko ang mga bagay na nasa ibabaw ng lamesa sa harapan ng salamin. Suot suot ang pantulog kong puting longsleeves na maluwag na bistida ay tumayo ako para pumunta sana sa kama nang biglang may tumakbo papalapit sa akin at dinamba ako.

Si Saizy.

Si Saizy ang asong niregalo ni kuya sa akin kinabukasan nang umalis siya papunta sa ibang bansa. Ang galing nga eh. Parang alam niyang mawawala na siya kaya niya ko binigyan ng aso. Para may mag-aalaga sa akin.

Si Saizy ay may makapal ngunit napakalambot na balahibo kaya alagi ko talaga siyang niyayakap. Napakaganda ng balahibong puti nito. Hindi ako masyadong mahilig sa aso ngunit sa katagalan ay ito na lang ang kasa-kasama ko dito sa bahay kaya somehow ay napalapit na din ang loob ko dito. Inggit nga ko sa aso na to eh. Blue eyes kasi.

Panibagong araw na naman bukas. Tiningala ko ang langit mula sa bintana dito sa aking kwarto. Payapa ang kalangitan, maraming bituin sa langit ngunit napakalaki ng bilog ng buwan, puting-puti ito ngayong gabi at mas malaki kumpara sa karaniwan nitong hugis tuwing gabi.

Nasaan na kaya siya? Kasabay kasi ng pagkawala nila, bigla na ang din siyang naglaho kinabukasan. Hindi sa naging close kami o ano, biglaan na lang kasi talaga as in pati yung admin ng school hindi alam kung nasaan si Zapante, yung Vice President namin.

Pero later on may pumunta daw na di katandaang lalaki, butler daw ni Zapante at sinabing nag-migrate na yung amilya nila sa US at nakikisuyo daw sa kanya na tapusin na lang yung drop out papers. Hinayaan na lang din naman ng school kasi first of all nga nakaalis na si Zapante.

Muli namang bumalik ng tingin ko sa ulap, sa bituin, sa kalangitan at sa buwan. Habang nahihimbing ang aso ko sa ibaba ng kama sa munti niyang higaan ay niyakap ko ng mahigpit ang unang nasa kandungan ko.

May pumasok sa aking isipan ngunit agad ko din itong binura at inaayos muli ang aking unan at kumot na nakatabing sa akin. Sa aking pagtingin muli sa kalangitan ay pumasok uli ang mumunting isipin ko kani-kanina lang.

Magandang pagmasdan ngunit may kakaiba akong pakiramdam na hindi ko maipaliwanag gamit ng mumunting salita.

Basta...

                       kakaiba...

-

-

~•~|•~• End of the Chapter~•~|•~•

(Note) A/N:

Hello po sa mga nagbabasa!_(:з」∠)_

Sana po nagustuhan niyo po! ^~^

Thanks po! 'v' 

Pasensya na po. Hindi po kasi talaga ako marunong mag-express at sorry po kung medyo OA yung pagdadrama ni Xyrile. Sorry po (｡•́︿•̀｡)

*Saizy is Say-zi(dsi)

Drython is Dray-thon (ahmm obviously... Σ(⊙▽⊙")...◐.̃◐...

Ahh... ehh ...EDiWaw (*´∇｀*)