Defne banyodan gelen sesle yatakta sıçrarken, Doğu’ya kötü bir şey olduğunu sanarak hızla yerinden kalkıp sesin olduğu yere doğru koştu. Kapıyı açtığında önce sapa sağlam Doğu’yu, ardından da yerde parçalara ayrılmış cep telefonunu gördüğünde, derin bir nefes aldı. Doğu onu uyandırdığı için suçluluk duyup, “Seni uyandırdığım için özür dilerim mulier mea” dedi.
Defne ondaki gerginliği fark ettiği için çekinerek kollarını beline dolayıp başını göğsüne yasladı. “Sanırım güne kötü bir başlangıç yaptın.”
Doğu neden öfkelendiğini ona açıklamak istese de, Defne’nin öğreneceklerinden ne derecede etkileneceğini kestiremediği için, bir süre susup lavanta kokulu saçlarını okşadı. Hayatta isteyebileceği en son şey Defne’nin üzülmesi olsa da, olanları ondan saklamasının mümkün olmadığını biliyordu. G
