“เฮียบ้าได้มากกว่านี้อีก กลับ!” เสียงลอดไรฟันหลุดออกมาจากปากเฮียยูตะแววตาวาวโรจน์จนน่ากลัวพลางขบกรามแน่นจนเป็นสันแล้วร่างหนาก็ลากฉันออกมาจากห้างสรรพสินค้าตรงไปขึ้นรถและขับออกมาด้วยความเร็วสูง
“เฮียไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ” ฉันหันไปโวยวายใส่เขาอย่างทนไม่ไหวหลังจากที่รถเคลื่อนตัวออกมาได้สักพัก
“มีมากกว่าสิทธิ์อีก เราต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์มายืนกอดกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้” เฮียยูตะพูดขึ้นเสียงเข้มสายตายังคงทอดตรงไปตามถนนด้านหน้า มือหนากำพวงมาลัยรถแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นอย่างชัดเจน
“ทำไมฉันจะไม่มี ฉันไปไหน ทำอะไรกับใครมันก็เรื่องของฉัน” ฉันเถียงออกไปเสียงดังขึ้นเพราะโทสะที่เพิ่มขึ้น เขามันเอาแต่ใจ พูดไม่รู้เรื่อง นิสัยไม่ดี เขายังโมโหได้ฉันก็ไม่ใช่หุ่นยนต์มีความรู้สึกเหมือนกัน โกรธเป็นโมโหเป็นเหมือนกัน
“เธอไม่มีสิทธิ์!!” เฮียตะคอกออกมาเสียงดังจนฉันสะดุ้งแต่มีเหรอที่ฉันจะยอม
“อย่ามาห้ามฉัน ทีเ
