Chapter 3
1215 Words
Pinuntahan ako ni Gray at nag sorry, Galit na galit sakanya si Winter.
"I'm sorry Krizelle, I dragged you in this issue..." Paghingi ng tawad ni Gray, Wala na ang kasama niyang lalaki na naka hoodie kanina.
"I-ikaw!" Winter was trembling in anger, "Dahil sayo ginaganyan nila si Krizelle! Wag kana mag pakita sakanya!" Sigaw niya.
"Hayaan mo na Winter, Tara na, Baka mas lumalala pa ang mangyari sakin dito," Sabi ko at hinayaan lang don si Gray.
Pumunta kami sa rooftop ng building at nagpa-hangin, Habang nag papahangin kami ay umiinom din kami ng binili ni Winter na soft drinks. Panay pa din ang tanong no Winter sakin kung okay lang daw ba ako. Ngunit tango lamang ang aking naisasagot. Pero hindi. Hindi ako okay.
It was all coming back, The tortures and the pain.
Noong highschool ako, Binully din ako. They bullied me for dating the guy that the principal's daughter's have a crush on. They always threw me bad and harsh words. Mas masakit pa. Pinahirapan nila ako mentally, Pinaglarularuan nila ako. I kept quiet. Bakit? Kasi nag sumbong ako eh! T@ng1n4 nag sumbong ako! Pero hinayaan lang nila, Hinayaan nila na ganunin ako!
"Hoy! Bakit ka nandito? Diba dapat ginagawa mo yung pinagagawa ko?" Galit na galit na sabi ni Monica, Hindi ko pa kasi nagawa yung project niya.
Tsaka bakit ako ang gagawa? May kamay naman siya. "May kamay ka naman, Monica. Ikaw na gumawa.." Sagot ko rito at ininom ang tubig ko.
Galit na galit niya akong tinignan at tinulak, "Pag sinabi kong gawin mo! gawin mo! Tandaan mo, alipin lang kita dito!" Sinipa niya ako dahilan upang magkaroon ng pasa sa bandang legs ko. Nagtaka si Mama at Papa non, Pero nag dahilan ako na tumama lang sa upuan
"A-ah tumama 'ho kasi ako sa upuan kaya nagka-pasa, Mag iingat na ako next time Ma, salamat." Nababahala akong tumingi sakanilang dalawa, Baka hindi nila paniwalaan ang sinabi ko.
"Sigurado kaba anak?" Tanong ni Papa.
Tumango ako at ngumiti. "Okay na okay ako, Pa! Ako to no!" Ngiti ko.
"Hay! Ikaw talagang bata ka, Hindi ka nag iingat. Halika at gamutin natin ang pasa mo." Hinila ako ni mama papunta sa sala at nilagyan ng ointment ang pasa ko.
Bumuntong hininga si mama, "Mag ingat ka na sa susunod, ayaw kong nasasaktan ka ha'"
Ngumiti naman ako, "Opo."
Hindi nila alam, Nabu-bully na pala ako, Kung may lakas lang ako na magsumbong, wala e nung nag sumbong ako, mas lumalala lang. Nawala na nga sila, Pero yung trauma? Yung sakit na binigay nila. Hindi umalis. Bumabalik yung mga panahon na muntik na akong ma-r@p3 dahil sakanila.
"Punyeta! Sabi kong kunin mo yun diba?!"
Sigaw ni Sandra.
"May mga tambay nga doon, ikaw nalang kumuha tutal kaya mo naman diba." Pabalang kong sagot.
"Kukunin mo oh itatapon kita sa kanal ha!" Wala akong nagawa kundi kunin iyong pinakukuha niya.
Nanginginig sa takot ay kahit may mga mukhang adik na kanina pa ako tinitignan habang nag-lalakad. Ayaw kong umuwi nang mabaho at basa, Hindi ko alam ang idadahilan ko kay Mama at Papa.
Alam ko na pinapanood ako ni Sandra. Hindi pwede kundi baka ano nanaman ang gawin niya sakin, Last time nilagyan niya ng tae yung bag ko. Kaya naman napahiya ako sa buong school. Hiyang hiya ako, Hindi pa ako patay pero ramdam ko na yung impyerno..
"Miss! Ganda mo, paisa naman jan oh!" Sigaw nung isang lalaki, Nag sitawanan naman ang mga kasama nito.
Kinuyom ko ang aking kamao at nagbaba ng ulo, Binilisan ko din ang lakad baka mamaya'y kung ano ang gawin nila sakin.. Nakarinig ako ng mga sumusunod sakin.
Napasigaw ako ng maramdaman ang isang kamay sa aking bibig, Pilit akong sumisigaw ngunit mas malakas siya sakin.
"P-please w-wag p-po!!" Iyak kong sigaw.
Nagsimula akong magpumiglas ngunit sinuntok nila ang sikmura ko.
"Hmmmm, Bango mo naman...." Parang nababaliw na sabi ng lalaki.
"Paisa lang naman, bakit ayaw mo!?" Sigaw niya uli.
"Walang'ya kayo! Bitawan niyo ako!"
Hinila nila ako sa isang madilim na parte ng isang building, Pilit nila ako hinuhubadan, Tinatanggal na nila ang mga butones ng uniform ko, Tinakpan nila ang bibig ko kaya hindi ako maka sigaw. Nakita ko na may dumaan na isang lalaki, Nakita ko na nakita niya din ang nangyayari pero hindi niya ako tinulungan. Putangina nyo!
"K-kuya tulong!!" My voice was trembling.
"Walang tutulong sayo dito! Kaya tumahimik ka at tikman ang sarap na ibibigay ko sayo!!" Tumawa siya.
Naiiyak kong tinignan ang lalaki na hindi ako tinulungan.. Umalis ito nang narinig ang sinabi ng lalaki.. Bakit ayaw niyo akong tulungan.
Naramdaman ko ang nakakadiring mga halik nila sa katawan ko. Siguro eto talaga yung kapalaran ko sa mundong to, Yung pahirapan lang tapos itatapon ng parang basura, Hindi na ako nagpumiglas at hinayaan lang sila dahil wala naman nang tutulong sakin e, Mas lalo kolang pinahihirapan yung sarili ko.
And when i was about to close my eyes, I saw a figure, A man figure. He was so tall. He helped me. Oh God, thank u for sending this man.
"T-thank y-you!" My voice broke. I can't see his face. Naka hoodie ito at naka shades. Tinanggal niya ang hoodie niya at isinuot saakin. I was trembling, i was crying nonstop. I was muttering things i can't understand.
"Please be careful next time." Aniya pagkatapos akong ihatid sa waiting shed na sinabi ko.
"K-kuya, t-thank u talaga, hindi ko alam kung w-wala ka d-doon baka nnapano na ako, S-salamat.." I sincerely said.
Hanggang ngayon, Nandito padin yung trauma. Sayang hindi ko natanong yung pangalan ni Kuya. Malaki ang utang na loob ko sakanya, Kung hindi niya ako tinulungan. Baka 4 years na akong patay. I laughed mentally.
"Huy, okay ka lang ba talaga? Hindi ka okay, wag mo'kong lokohin." Ani ni Winter.
"Alam mo naman pala eh, Bat kapa nagtatanong." Tawa ko.
"How dare them insult you, say things like that, they don't know you and what you've been through. They don't know your sufferings. How dare them." Galit nagalit niyang sabi.
"Wow, nakapag english ka madam ah." Halakhak ko.
"Ikaw! Nag seseryoso ako dito, Yawa ka!" Sumimangot siya.
Niyakap ko siya bigla, Naramdaman ko na natigilan ito, pero sandali lang ay ginantihan niya din ang yakap.
"Winter, Thank u. Thank you for being here for me, I'm thankful to have you. Kahit hindi tayo mag-kapatid. Tinuring moko na mas higit pa don, I don't know what will i do without you.. I love you always Winter.." Mas hinigpitan ko pa ang yakap ko sakanya.
"Eto naman, Sus. Edi wow. I love you too! Best Friends forever nga eh!" Masayang sabi niya.
"Libre mo'ko ha?" Pahabol niya. Pinalo ko naman ang likod niya at tumawa.
"Ikaw talaga," Tawa ko. "Sige san mo gusto?" Lumiwanag naman ang mukha niya.
"Mcdo! Bts meal lang hehehe," Nagpa cute pa siya sakin
"Gaga ka, HAHAHAHA,"
Tumahimik kami sandali at nagpahangin pa. Somehow. I felt happy. All thanks to Winter Lamig lamig!!.
"CR lang ko sandali ha? Balikan kita dito.
Tumang naman ako,
Tatalikod na sana ako nang may makita akong isang bulto. It was a tall guy. Maybe 6'4 or 6'5 mas matangkad kay Gray. He was wearing a black hoodie and a black shorts paired white sneakers.
Who is he?
- Writer
