รหัสผ่านวิญญาณสยอง

รหัสผ่านวิญญาณสยอง จบ

ท่ามกลางความเงียบสงัดของออฟฟิศชั้น 34 ในเวลาตีสองเศษ แสงสว่างเพียงจุดเดียวมาจากโคมไฟตั้งโต๊ะของ "เก่ง" โปรแกรมเมอร์หนุ่มที่ต้องรับหน้าที่แก้งานด่วนข้ามคืน กลิ่นกาแฟเย็นชืดโชยมาแตะจมูกผสมกับกลิ่นอับของพรมเก่าๆ ในขณะที่เขากำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างวางอยู่บนโต๊ะทำงานหัวมุมห้อง ซึ่งเป็นโต๊ะที่ว่างเว้นคนนั่งมานานนับปี

มันคือแล็ปท็อปสีดำสนิทเครื่องหนึ่ง สภาพดูใหม่เอี่ยมราวกับเพิ่งแกะกล่อง แต่ที่น่าแปลกคือมันถูกเปิดทิ้งไว้ หน้าจอแสดงช่องให้กรอก “รหัสผ่าน” เพื่อเข้าสู่ระบบ

"เครื่องใครมาวางทิ้งไว้ตรงนี้วะ?" เก่งพึมพำพลางมองไปรอบๆ ห้องที่มืดสลัว 'หรือจะเป็นของเด็กฝึกงานคนใหม่ที่เพิ่งมาวันนี้' เขาคิดในใจด้วยความสงสัย

ด้วยนิสัยของคนทำงานไอที เก่งลองขยับเมาส์ดู หน้าจอวอลเปเปอร์เป็นรูปป่าทึบที่ดูมืดมนผิดปกติ เขาพยายามเดารหัสผ่านง่ายๆ อย่าง 1234 หรือ password แต่ระบบกลับแจ้งเตือนว่า “รหัสผ่านไม่ถูกต้อง”

ตึ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องดังลั่นห้องโถงที่เงียบเชียบ เก่งสะดุ้งสุดตัว แสงจากหน้าจอแล็ปท็อปเครื่องนั้นจู่ๆ ก็สว่างจ้าขึ้นจนเขามองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองบนพื้นผิวหน้าจอที่มันวาว แต่เงาสะท้อนนั้นกลับมีบางอย่างผิดปกติ...ข้างหลังเขาในเงามืด มีร่างตะคุ่มๆ นั่งขดตัวอยู่บนตู้เอกสาร

เก่งรีบหันขวับไปมองที่ตู้เอกสารทันที แต่ความว่างเปล่าคือสิ่งที่เขาพบ 'ประสาทแดกแล้วเรา สงสัยนอนน้อยเกินไป' เขาปลอบใจตัวเองพลางเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผม

เขากลับมาสนใจแล็ปท็อปอีกครั้ง คราวนี้เขาลองสุ่มรหัสผ่านเป็นวันเกิดของเจ้าของคนเก่าที่เคยนั่งโต๊ะนี้ ซึ่งเขาจำได้ลางๆ ว่าลาออกไปเพราะปัญหาสุขภาพจิต

1-5-0-8-2-5-3-0

“รหัสผ่านไม่ถูกต้อง - โอกาสครั้งสุดท้ายก่อนระบบจะล็อคถาวร”

คราวนี้ไม่ได้มีแค่เสียงแจ้งเตือน แต่หน้าจอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเหมือนสีเลือด รูปวอลเปเปอร์ป่ามืดๆ นั้นเริ่มขยับได้ ต้นไม้ในรูปดูเหมือนจะเอนไหวตามลมที่ไม่มีจริง และที่น่าสยองที่สุดคือ มีร่างผู้หญิงผมยาวปิดหน้าค่อยๆ คลานออกมาจากพุ่มไม้ในรูป เธอคลานตรงมาที่หน้าจอราวกับจะทะลุออกมาสู่โลกภายนอก

เก่งพยายามจะปิดพับหน้าจอแล็ปท็อปลง แต่ฝาเครื่องกลับแข็งทื่อเหมือนถูกเชื่อมติดไว้ด้วยเหล็กกล้า

"เฮ้ย! อะไรเนี่ย!"เขาตะโกนลั่นพลางออกแรงดึงจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน

ทันใดนั้น ลมเย็นยะเยือกพัดกรรูเข้ามาจากหน้าต่างที่ปิดสนิท เสียงกระซิบพร่ามัวดังขึ้นข้างหูของเขาจนขนลุกซู่

“มึง... อยาก... รู้... นัก... ใช่... ไหม...”เก่งมองไปที่เงาสะท้อนในหน้าจออีกครั้ง คราวนี้ร่างที่เคยอยู่บนตู้เอกสารได้ลงมาอยู่ข้างหลังเขาแล้ว! มันคือหญิงสาวในชุดพนักงานที่ขาดวิ่น ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาถลนออกมานอกเบ้า มือที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูกเอื้อมมาจับที่ไหล่ของเขาไว้แน่น

'หนีไป! วิ่งหนีไปเดี๋ยวนี้!'สมองของเขาตะโกนก้อง แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งเหมือนถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน

"รหัสผ่าน... คืออะไร..."เก่งถามด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เหม็นเน่าเหมือนซากศพโชยมาปะทะใบหน้า

หญิงสาวตนนั้นแสยะยิ้มกว้างจนปากฉีกถึงใบหู เลือดสีดำไหลย้อยลงมาหยดใส่คีย์บอร์ด เธอค่อยๆ ใช้นิ้วที่เล็บหลุดรุ่ยชี้ไปที่ช่องรหัสผ่าน แล้วเขียนตัวอักษรด้วยเลือดลงบนหน้าจอทีละตัว... “D-E-A-T-H”

เก่งตัวสั่นงันงก มือของเขาขยับไปเองตามแรงบังคับที่มองไม่เห็น เขากดคีย์บอร์ดตามคำนั้นช้าๆ ทีละตัว

D... E... A... T... H...

Enter!

“ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรก” ข้อความนี้ปรากฏขึ้นบนหน้าจอพร้อมกับเสียงหัวเราะแหลมสูงที่ดังบาดแก้วหู แสงสีเขียวประหลาดพุ่งออกมาจากเครื่องแล็ปท็อปโอบรัดร่างของเก่งไว้ ร่างกายของเขาเริ่มบิดเบี้ยวและเล็กลงเรื่อยๆ ราวกับถูกแรงกดอากาศมหาศาลบีบอัด

"อ๊ากกกกกก!"เสียงร้องของเขาดับวูบลงพร้อมกับแสงสว่างที่หายไป ห้องโถงกลับคืนสู่ความมืดอีกครั้ง แล็ปท็อปเครื่องนั้นดับหน้าจอลงและวางอยู่นิ่งๆ บนโต๊ะไม้ตัวเดิม

เช้าวันรุ่งขึ้น หัวหน้างานเดินเข้ามาในออฟฟิศและพบว่าเก่งหายตัวไป ทิ้งไว้เพียงกาแฟเย็นชืดและกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนเก้าอี้ เขาพยายามโทรหาแต่ไม่มีคนรับสาย สายตาของหัวหน้าเหลือบไปเห็นแล็ปท็อปสีดำบนโต๊ะหัวมุมห้อง

"อ้าว เครื่องนี้ใครเอามาวางไว้เนี่ย? ของเก่งหรือเปล่า?" หัวหน้าพูดพลางเปิดฝาหน้าจอขึ้น

หน้าจอติดขึ้นมาพร้อมวอลเปเปอร์รูปป่ามืดมนเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือ “เงาของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนร้องไห้อยู่หลังต้นไม้ในรูป” ชายคนนั้นมีใบหน้าเหมือนเก่งไม่ผิดเพี้ยน ดวงตาของเขาเบิกโพลงและมือทั้งสองข้างทุบไปบนกระจกหน้าจอจากด้านในราวกับจะขอความช่วยเหลือ

หัวหน้าขมวดคิ้ว "วอลเปเปอร์แปลกดีแฮะ... ลองใส่รหัสผ่านดูหน่อยซิ"

เขาเริ่มพิมพ์รหัสผ่านง่ายๆ อย่าง 1234 ลงไป...

ตึ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น พร้อมกับเงาสะท้อนในหน้าจอที่ปรากฏร่างของหญิงสาวผมยาวมายืนซ้อนข้างหลังหัวหน้างานอย่างเงียบเชียบ... วงจรความสยองครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในออฟฟิศที่ดูเหมือนจะธรรมดาแห่งนี้