“นี่ค่ะ ทานเยอะๆ นะ” ปลายฟ้าตักกับข้าวให้สามีก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม
“อืม”
“ว่าแต่ฝนชอบอะไรเป็นพิเศษเหรอ คราวหลังพี่จะทำให้กิน” วันนี้ไม่ได้ถามเลย แล้วแม่บ้านก็เตรียมของไว้แล้ว เลยไม่ได้เปลี่ยนเมนู
“ฝนบอกแล้วว่าชอบทุกอย่างที่พี่ฟ้าทำ” ปลายฝนตอบด้วยรอยยิ้มน่าเอ็นดู
“ทำมาปากหวาน ทีวันเกิดของพี่ยังลืมเลย...”
“พี่ปราบคิดดูสิคะ ฝนลืมวันเกิดของฟ้าด้วย น่าน้อยใจจริง” ปลายฟ้าหยอกล้อน้องสาวตัวเองอย่างไม่จริงจัง หันไปฟ้องสามีอีกแรง
“เอ่อ...” แล้วปลายฝนก็มีท่าทีกระอักกระอ่านขึ้นเมื่อป้องปราบจ้องมอง
“พี่ปราบ ทำไมมองน้องนิ่งขนาดนั้นล่ะคะ ฟ้าแค่ล้อเล่นเอง” มองเหมือนกับไม่พอใจเลย แค่น้องสาวจำวันเกิดพี่สาวตัวเองไม่ได้แค่นี้เอง
“ฉันจำเรื่องของเธอได้ดีที่สุด” แล้วป้องปราบก็หันมาพูดกับปลายฟ้า นั่นทำให้เธอเขินขึ้นมาทันที
“พี่ปราบพูดอะไรก็ไม่รู้ อายฝนหมดแล้ว” ถ้าอยู่กันสองคนว่าไปอย่าง
แล้วมื้ออาหารก็ผ่
