CARMELA
Ngayon ang araw ng libing ni daddy. Parang hindi pa rin ako makapaniwala na sa isang iglap ay wala na siya. Masakit para sa akin dahil may balak pa kami na bumawi sa isa’t-isa. Pero ngayon ay kailangan ko ng isara ang kabanata na ‘yun para sa aming dalawa. Dahil hindi na ‘yon mangyayari pa.
Bumalik ulit ang sakit na naramdaman ko noong namatay si mommy. Pakiramdam ko ngayon ay lalo akong naging mag-isa. Sobrang sakit ng puso ko na halos wala ng luha na pumapatak sa mga mata ko. Pagod na akong umiyak. At natuyo na siguro ang mga mata ko dahil sa ilang araw ko na pag-iyak.
“Mi vida, kumain ka muna.” Sabi sa akin ni Oliver.
“Busog pa ako,” sagot ko sa kanya.
“Ganyan rin ang sinabi mo kanina.” Sabi niya sa akin.
“Sorry, love. Pero wala akong ganang kumain.” Saad ko sa kanya.
“Ka
