(İki Ay Sonra)
Sanırım dünyanın en zor iki şeyiydi. Fark etmek ve fark edilmek. Biri gözünün önündekini görmez diğeri de karşısındaki onu görsün diye çırpınır durur. Kimi zaman sonuca bağlanmaz. Birinden biri muhakkak içinde büyüyen 'başaramadım' kelimesiyle ölür gider.
Bu yaşıma kadar birileri beni fark etsin çabasında olmadım hiçbir zaman. Babamla annemden ötürü yeterince göz önündeydim zaten. Kendimce bir yol haritası çizmiştim ve bu yolda birilerinin beni fark edip etmemesi çok da umurumda değildi. Zaten manşetlere ‘Üvey Abisiyle Evlendi’ yazılınca, bu dünyadan kopmak için elimden gelen her şeyi yapmıştım.
Ama fark etmem gereken önemli bir şey vardı, bir insan. Kocam. Kerem. Ya da eskiden dediğim gibi 'ağabeyim'. O, onu fark edeyim diye hayatlarımız birleştiği günden yani annemle ba
