İnsan hissettiği şeylere pişman olmaz ama Nevin yaptığı şeye pişman olmuştu gibiydi. Bu çok ama çok belliydi. Ben susunca cevap vermek yerine kadehi yavaş yavaş tepesine dikti. Ben kahvemi içerken de konuşmadı. Belli ki kendi içinde bir şeyler düşünüyor, konuşuyordu.
"Hem..."dedim "İşi bitmiş inşaatı ilk haline çevirtmek ne de? Çocuk musun sen Nevin?"
"Evet çocuğum." dedi sessizliği bozarak. "Babam beni en iyi okullara, özel derslere, kurslara göndererek büyüttü. Paraya ihtiyacım yoktu anlayacağın. Yüksek Lisanstan tut, doktoraya kadar her şeyimi eksiksiz yaptım. Çalışkan bir öğrenciydim ve babamın mezun olduktan sonra benden beklediği şey şirketin başına geçmemdi. Şirketinin yönetimini bana vermeden önce İzmir'de yapılacak olan Ticaret Odası Konferansına gitmemi istedi. Bende atladım uç
