(İki Ay Sonra)
İnsan hayatındaki en önemli şeyin sağlık olduğunu bilirdim. Her zaman da söylerdim. Ama annemle beraber girdiğimiz bu kötü süreçte çok daha iyi anladım. Çünkü sağlıktan da önemli bir şey varmış; annem. İnsanın annesi dünyasıymış. Hayat bunu beni benden alarak öğretmiş oldu yeniden.
Annem üç hafta hastanede kaldıktan sonra taburcu edilmişti. Bu üç hafta boyunca ne babam ne ben ne de Kerem doğru düzgün uyku uyuyamamıştık. Çoğu gece annem bizi odasından kovup eve gönderdiğini sansa da biz, hastanenin kafeteryasında sabahlamıştık. Kerem işlerine devam etmek zorundaydı. Biz ne kadar hayattan kendimizi soyutlasak da hayat devam ediyordu. Şirkette bulduğu her boşlukta soluğunu hastanede almıştı. Ama ben annemle ilgilenmek için kendime, kendimce tatil vermiştim. Restoranı çalışan
