Öyle sesler vardır ki, gitmezdi insanın kulaklarından. Uyumaya çalışsa bile uyutmaz. Ses susar ama kulağında mıhlanışı susmaz. İnsan uykusuzluktan elden ayaktan düşer ama yine de uyuyamaz. Sürekli o ses kulağında uyumaya, yürümeye en önemlisi de yaşamaya çalışır. Ama bazen de insan, o sesi duyar duymaz uykuya teslim olur. Dışarıda dünya da yansa sen duymazsın. Sanki birisi kulaklarına, gözlerine, hislerine bir kapak koymuş da kör, sağır dilsiz olmuşsun gibi algılayamazsın hiçbir şeyi. Sadece uyursun...
Uyuyunca geçecekmiş gibi…
Bazen tek başına bazen de yanında olduğunu hissedemesen de biriyle. Ama ben bebeğimle beraber uyuduğumu hissediyorum. Çünkü o yanımda değil, içimde. İçimde ve benimle.
Gözlerimi açtığımda evimizdeydim. Taş Ev'de. Odada benden başka kimsenin olmayışını ilk başta a
