"Hadi sevgilim çıkalım."
Kerem sabah erkenden uyanıp birer çanta hazırlamıştı bize. O çantaları hazırlarken çıkan seslere uyanmamış, mutfaktaki kaşıkla çatalın düşmesine uyanmıştım. Bende böyle bir insanım işte. Kapının önünde duran iki orta boy çantanın yanına ben de piknik sepeti gibi bir çanta hazırlamış, yolculukta yememiz için bir şeyler koymuştum. Kahvaltısız evden çıkamama gibi bir huyum, huyumuz vardı. İki lokma da olsa bir şeyler ağzımıza atmadan çıkamıyorduk. Ayaküstü bir şeyler yiyip yukarıya çıktım. Bir şey unuttum mu diye evi baştan sona gezerken Kerem, kapının eşiğinden bana sesleniyordu. Mutfağa girip ocağı da kontrol ettikten sonra içim rahat bir şekilde evden çıkabilirdim artık.
Montumu üzerime geçirip kol çantamı aldım ve bana sevimli gözlerle bakan Kerem'in yanına git
