Bu hayattaki önceliği neydi insanın? Yaşamak mı, hayatta kalmak için mücadele etmek mi, sağlık mı yoksa hayatta kalmak için mücadele ederken, insanın kendisiyle mücadele etmesi mi?
Şöyle dönüp bakıyorum da benim hayattaki en büyük önceliğim Kerem'i sevmemek için kendimle içten içe savaş vermemdi. Ona kendimi kaptırmamak için o konuşurken yüzüne gözüne bile bakmayışlarım aklıma geldi. Sırf benden soğusun diye yaptıklarım, beni; onu sevmeyen beni aldatsın diye önüne paçavra gibi fırlattığım kızlar...
Son beş yılda çok yorulmuştum. Hırpalanmıştım. Durduk yere, olur olmaz yerlerde boşluğa bakıp dalmaya başlamıştım. Bugüne kadar hiçbir erkekten hoşlanmamıştım ama bu, kocamı seveceğim anlama da gelmiyordu o zamanlar. Ama beni yoran şey evlilik değil, kendimi kasmam olmuştu. Kendimi Kerem’den
