"Karanlığa gömüldüm diye korkma, bazı karanlıklar aydınlık gibidir."
"Korkma, şarteller atmıştır. Bakıp geliyorum." Kerem orta sehpada duran telefonunun fenerini açıp, evin dış kapısının üzerindeki sigorta kapağını açıp incelemeye başladı.
"Burada bir sıkıntı yok, sanırım ampul duyları yandı." dedi sigorta kapağını kapatırken. "Hem hava çok kötü ondan da kaynaklanıyor olabilir."
"Ee ne yapacağız?" dedim üzgün bir sesle.
"Şömineyi yakarız, ev soğuk değil ama ateş ışığı aydınlık verir. Süs mumları da var. Sabaha kadar idare etsek yeter. Bir şekilde hallederiz…” dedi salonun girişinde durup bana bakarken.
"Tamam peki…” dedim telefonumun ekranını açıp saate bakarken. Neden saate baktım bilmiyorum. Belki de gece yarısına kadar hızlı olmam gerektiğini hatırlamak içindi bu kontrol edişim.
