คืนวสันต์ผ่านพ้นไปอีกครา เสี่ยวเม่ยไม่แน่ใจว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หลังจากเสร็จกิจ เฉินฮ่าวเทียนจะเป็นผู้จัดเสื้อผ้าแต่งเนื้อแต่งตัวให้กับเขา
ลูกค้าผู้มาใช้บริการสลับหน้าที่มาเป็นผู้ให้บริการเสียแล้ว
แต่ถึงอยากจะทัดทานเพียงไหน กับคนที่แค่ลุกขึ้นยืนให้ตรงยังทำไม่ได้จะเอากำลังที่ไหนไปต่อกร
เสี่ยวเม่ยปล่อยร่างกายโรยแรงที่ผ่านการเขี้ยวกรำอย่างหนักหน่วง ให้ลูกค้าขาประจำของตนสวมใส่เสื้อผ้าให้ราวกับตนเป็นตุ๊กตา
แม้ไม่ได้ใส่กลับคืนหมดครบทุกชิ้น แต่ก็นับว่าสถาพที่ก่อนนี้ยุ่งเหยิงยับเยินเริ่มดูเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นมาบ้าง
ร่างเพรียวถูกจับให้เอนพิงหมอนอิงด้วยท่าทางที่สะดวกสบายที่สุด พอทำการดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวให้ในขั้นตอนสุดท้ายก็ถือว่าเป็นอันแล้วเสร็จพิธี
เสี่ยวเม่ยรู้สึกถึงสัมผัสบางเบาที่เส้นผมของตน อันเกิดจากการที่แม่ทัพประจิมกำลังพยายามใช้นิ้วหยาบกร้านสางผมให้กับเขาอยู่ในขณะนี้
เมื่อก่อนเ
