👉🏻 Sessiz Yangının İçinde
647 Words
📖 2. BÖLÜM
Sabah gözlerimi açtığımda odanın yabancılığı nefesimi kesti. Tavan, duvarlar, her şey fazlasıyla düzenliydi, soğuk ve kusursuz. Ama içim darmadağındı. Dün gece olanlar bir kabus gibi zihnimde yankılanıyordu. Arem’in bakışları, sesi, o sert duruşu… Hepsi gerçekti.
Yatağın kenarına oturdum, ellerimi yüzüme götürdüm. Kaçmak istedim ama nereye? Kapı aniden açıldı. Hizmetçi kadının sesi sakindi.
“Hanımefendi, hazır olmanız isteniyor.”
Başımı kaldırdım. “Kim istiyor?”
“ Arem Bey,” dedi kadın hiç tereddüt etmeden. İçimde bir şey gerildi. “Ne için?”
“Bilmiyorum ama bekletilmekten hoşlanmaz.”
Gözlerimi kapattım, derin bir nefes aldım. “Tamam, geliyorum.”
Aşağı indiğimde evin büyüklüğü beni bir kez daha şaşırttı. Her yer sessizdi. Sanki bu evde insanlar değil kurallar yaşıyordu. Salona girdiğimde Arem çoktan oradaydı. Takım elbisesiyle, her zamanki gibi kusursuz ve soğuk. Başını kaldırmadan konuştu.
“Geç kaldın.”
Durdum. “Beni çağırdığını bile yeni öğrendim.”
Arem yavaşça başını kaldırdı, gözleri direkt bana kilitlendi. “Benim evimde olduğuna göre, benim kurallarımla yaşayacaksın.”
Kaşlarımı çattım. “Bu bir ev değil.”
Hafifçe başını yana eğdi. “O zaman ne?”
Bir adım öne çıktım. “Hapishane.”
Kısa bir sessizlik oldu. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. “Yanlış değilsin.”
Nefesim sertleşti. “Beni neden buraya getirdin?”
Hiç düşünmeden cevap verdi. “Çünkü artık buraya aitsin.”
“Ben kimseye ait değilim.”
Ayağa kalktı, yavaş adımlarla bana doğru yürüdü, aramızdaki mesafe gittikçe azaldı. “Bu cümleyi bir daha kurma.”
“Kuracağım. Çünkü gerçek bu.”
Tam karşısımda durdu. Gözleri sertleşti. “Gerçek şu Liya, senin aileni ben kurtardım.”
Sesi yükseldi. “Beni satın almadın!”
Hiç geri adım atmadı. “Aynı şey.”
Bir an donup sonra başımı salladım. “Hayır, aynı şey değil.”
Sesi daha da soğudu. “Borçlarını ben kapattım, karşılığında seni aldım. Bu kadar basit.”
Gözlerim doldu ama geri çekilmedim. “İnsanlar eşya değildir.”
“Benim dünyamda öyle,” dedi anında.
Dişlerimi sıktım. “O zaman ben o dünyaya ait değilim.”
Hiç tereddüt etmeden konuştu. “Artık aitsin.”
Sessizlik ağırlaştı. Geri çekildim, kalbim hızla atıyordu. “Benden ne istiyorsun?”
Arkasını döndü, masaya doğru yürüdü. “Uyum sağlamanı.”
“Ya sağlamazsam?”
Durdu ama dönmedi. “O zaman kırılırsın.”
Sesi titredi ama kararlıydım. “Beni korkutamazsın.”
Yavaşça tekrar döndü. “Korkutmaya çalışmıyorum.”
“Peki ne yapıyorsun?”
“Gerçeği söylüyorum.”
Bir an sustum, sonra daha sakin ama keskin bir sesle konuştum. “Ben sana boyun eğmem.”
Cevap vermeden birkaç saniye bana baktı, sonra net bir şekilde konuştu. “Zaman gösterecek.”
Arkasını dönüp yürümeye başladım. Tam kapıya yaklaşmıştım ki sesi arkamdan geldi. “Bu akşam benimle geleceksin.”
Durdum ama dönmedim. “Nereye?”
“Öğreneceksin.”
“Gitmek istemiyorum.”
Hiç yükselmeden konuştu. “İsteyip istememen önemli değil.”
Yavaşça döndüm. “Ben kukla değilim.”
Gözlerini ondan ayırmadı. “Ama herkesin bir ipi vardır.”
Başımı salladım. “Benim yok.”
Tek kelimeyle cevap verdi. “Var.”
Bir şey söylemeden odadan çıktım. Ama bu sefer kaçmıyordum, sadece hazırlanıyordum.
Akşam olduğunda aynanın karşısında duruyordum. Üzerimdeki elbise sade ama etkileyiciydi. Kendime baktım, bu ben değildim ama olmak zorundaydım. Kapı çaldı. “Hazırım.”
Kapı açıldı. İçeri girdi, gözleri beni baştan aşağı süzdü ama hiçbir şey söylemedi. Sessizliği bozdum. “Ne bakıyorsun?”
Kısa bir cevap verdi. “Uygunsun.”
Kaşlarımı kaldırdım. “Ne için?”
Kapıya yöneldi. “Benim dünyam için.”
Birlikte evden çıktık. Araba siyah ve gösterişliydi. Yol boyunca kimse konuşmadı ama aramızdaki gerilim konuşmaya gerek bırakmıyordu. Araba durdu. Dışarı baktım, burası başka bir dünyaydı. Işıklar, insanlar, lüks ama hepsinin altında gizli bir karanlık vardı.
Arabadan indi, kapıyı açtı. Bana baktı. “İn.”
Gözlerimi ondan ayırmadan konuştum. “Bu gece ne olacak?”
Kısa cevap verdi. “Gerçekleri göreceksin.”
Derin bir nefes aldım ve arabadan indim.
Bu gece hayatımı tamamen değiştirecekti.
- Writer
