ในวัย 60 กว่าปีเสี่ยภูริทัตต้องเผชิญกับโรคร้ายที่รุมเร้าจนร่างกายทรุดโทรมลงทุกวัน เขาเลือกที่จะเก็บงำความลับนี้ไว้เพียงลำพัง ไม่ต้องการให้ใครต้องมาเอนจอนาถใจโดยเฉพาะเอก ทุกค่ำคืนเขาต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดที่กัดกินร่างกายอย่างช้าๆ เพียงเพื่อจะยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยในยามรุ่งสาง เสี่ยทุ่มเงินนับสิบล้านบาทไปกับหมอและโรงพยาบาลที่ดีที่สุด แต่ผลที่ได้เป็นเพียงการบรรเทาอาการชั่วคราวเท่านั้น ในนาทีนี้เขาตระหนักแล้วว่า... บางสิ่งบางอย่างต่อให้มีเงินท่วมฟ้าก็ไม่อาจซื้อมันกลับคืนมาได้
เขาเริ่มเข้าใจสัจธรรมที่ว่าความตายคือสิ่งเดียวที่แน่นอนที่สุด ต่อให้ยิ่งใหญ่มาจากไหนก็ไม่อาจหนีพ้น ลึกๆ ในใจเขาแอบเสียดาย หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่ากว่าที่เคยเป็นมา
"พ่อเป็นอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่ากับข้าววันนี้ไม่ถูกปาก?" เอกเอ่ยถามด้วยความกังวล เพราะพักหลังมานี้เสี่ยใหญ่มักจะเหม่อลอยและเริ่มปล่อ
