เวลาผ่านไป แต่ความร้อนรุ่มในอกคิเลียนกลับไม่ได้บรรเทาลงเลยแม้แต่น้อย ไวน์สีเข้มในแก้วถูกยกขึ้นกระดกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนขวดเรียงกันเต็มอยู่บนโต๊ะ รสขมปร่าไม่ได้ช่วยกล่อมอารมณ์ที่กรุ่นด้วยเพลิงโทสะให้สงบลงสักนิด ตรงกันข้าม มันกลับเติมเชื้อเข้าไปในเปลวเพลิงให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
โดยเฉพาะเมื่อภาพของลัญชนาในหัวผุดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพที่เธอเดินผ่านเขาไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ แววตาที่ราบเรียบราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่ในสายตาคู่นั้น…
แกร๊ก!
เสียงแก้วกระทบโต๊ะดังสะเทือนเมื่อถูกวางลงแรงๆ พร้อมกับที่กรามแข็งกำลังกัดแน่นอย่างอดกลั้นไม่ไหว
“แม่ง!”
ฟึ่บ!
ร่างสูงลุกพรวดขึ้นจากโซฟาหนังตัวหนา ก่อนจะก้าวพรวดออกจากห้องนอนไปทันที ฝีเท้าเร็วและหนักแน่นราวกับพายุ พุ่งตรงไปยังประตูห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รีรอ มือหนายกขึ้นเคาะประตู
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะกระแทกประตูอย่างไม่ปรานีดังสะท้อนก้องไปถึง
