AVA’s POV
KAHIT sobrang tahimik ang buong bahay sa buong maghapon. Hindi ko pa rin mapigilan ang tensyon. Ang mga kurtina, kalahating nakabukas, hinahayaang pumasok ang liwanag ng araw na parang pilit binubura ang lamig na bumabalot sa paligid. Narinig ko ang boses ni Tita Elle mula sa hallway.
“Ravick, can I talk to you for a minute? Sa study room?” Buong pangalan. Walang “anak,” walang “please.” Alam ko na, seryoso siya. At iyon ang nakakatakot. Tita Elle being serious kasi malambing at maalaga siya. Wala ka talagang masasabi sa kanta. Naroon ako sa may hagdan, hawak ang sketchbook ko.
Nakita ko si Ravick bumaba mula sa second floor. Tahimik. No expression at all. Naka-gray shirt, basang-basa pa ang buhok. Habang pababa siya may bakas na ng kaba sa mukha niya, kahit pilit niyang tinat
