{Unna part}
ตองเก้ายอมพาฉันไปส่งที่บ้านของหลินซี ตามที่ฉันร้องขอเขาตอนที่เราอยู่ในห้องน้ำด้วยกัน แต่เขามีข้อแม้กับฉันว่าห้ามขัดขืน หากเขาจะขอชื่นใจกับร่างกายของฉันบ้าง โดยที่ไม่ได้รุกล้ำเข้ามาข้างใน แล้วฉันจะปฎิเสธเขากลับไปได้มั้ย ในเมื่อเขาไม่เหลือทางเลือกอะไรให้ฉันเลย...
“ยังเจ็บมากมั้ย?” ตองเก้าเอ่ยถาม ขณะที่เปิดประตูอีกฝั่ง ให้ฉันได้เข้ามานั่งอยู่ในรถ
“นิดหน่อย..ไม่เท่าไหร่”
ฉันปดคำใหญ่ ทั้งที่รู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกาย แต่เขาไม่จำเป็นต้องรับรู้ขนาดนั้น เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่สำคัญอะไร
เจ้าของร่างใหญ่ปรับเบาะให้ฉันนอน ก่อนกดจมูกโด่งลงมาบนแก้ม แล้วสูดมันเข้าไปจนสุดแรง....
ตอนนี้หน้าของฉันต้องแดงมากแน่ๆ แต่เขาคงไม่เห็นหรอก ฉันได้แต่บอกกับตัวเองว่าให้เลิกอาย ในเมื่อเขาก็ทำอะไรกับร่างกายของฉันไปตั้งหลายอย่าง จนไร้หนทางที่จะปัดป้อง
“เธอเป็นเมียของฉันแล้วนะอันนา...”
“.......”
