Umandar ang sasakyan ni Sebastian palayo sa bahay ni Althea nang mas tahimik kaysa dati.
Hindi dahil pagod siya.
Hindi dahil antok si Sofia sa likod.
Kundi dahil may iniwan siyang sandali roon—isang eksenang alam niyang hindi na mabubura sa isip niya.
Sa side mirror, huling nakita niya si Althea.
Nakatayo pa rin sa harap ng gate.
May ngiting pilit tinatago ang lungkot.
Isang kamay nakataas, simpleng paalam.
Hindi siya bumusina.
Hindi siya nagsalita.
Hinayaan niyang ang alaala ang gumawa ng ingay sa loob niya.
“Tita Althea went home,” mahina ang boses ni Sofia mula sa likod.
“Yes,” sagot niya. “But we’ll see her again.”
Tahimik sandali ang bata.
“Promise?”
Napangiti si Sebastian, kahit may kirot.
“Promise.”
Sa bahay ni Althea, hindi pa rin siya gumagalaw.
Hanggang sa marin
