Hindi agad napansin ni Althea ang pagbabago.
Pagdating niya sa opisina, pareho pa rin ang hangin. Pareho pa rin ang lobby. Pareho pa rin ang tunog ng elevator, ang malamig na ilaw, ang amoy ng kape sa floor.
Pero iba ang mga mata.
Hindi na sila nagtatanong.
Hindi na rin sila basta nagbubulong.
Nakatitig sila.
Hindi hostile.
Hindi rin curious.
Parang may alam na.
Habang naglalakad siya papunta sa department, may phone na biglang tumunog sa bulsa niya. Hindi niya agad sinagot. Sanay na siya. Natuto na siyang huwag mag-react agad.
Hanggang—
Isang staff ang napatigil sa harap niya. Nanlaki ang mata.
“…Miss Althea,” mahina nitong sabi, “okay ka lang ba?”
Doon niya naramdaman ang unang kirot.
“Okay lang,” sagot niya, awtomatiko.
Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo, sunod-sunod n
