Napaatras ako ng kaunti. Hindi ko pa rin makita ang mukha ng lalaki. Ang lakas kasi ng lights at parang may smoke machine pa silang nagpasikat. Pero grabe, the presenceāparang hindi basta-bastang tao. Matangkad. Matikas. Naka-all black at parang galing sa fashion week ng mga sikretong mayaman.
āSorry ha, hindi ko talaga sinasadya,ā bulong ko habang umaalalay pa rin sa sarili kong balanse.
Tahimik pa rin siya.
āOkay ka lang ba? O baka ikaw āyung nasaktan?ā dagdag ko pa, kahit ako na nga āyung mukhang babagsak anytime dahil sa espiritung iniinom ko.
Still, no words.
At dahil ako nga ātoāsi Maurice Miranda na minsan hindi na marunong tumigil sa pagdadaldal kapag lasingāI did what I do best: nag-rant ako. Sa harap ng taong hindi ko pa rin makita ng malinaw.
āAlam mo ba,ā panimula ko, hab
