Pagkatapos ng agahan, isinakay ko si Maurice sa kotse. Tahimik lang siya buong biyahe papuntang Triple B, pero hinawakan ko pa rin ang kamay niya. Pinisil ko. Wala siyang sinabi, pero hindi niya rin binitawan ang kamay ko.
Alam kong may bumabagabag sa kaniya, pero hindi ko pa siya pinipilit. Hindi ko gustong pilitin siyang magsalita kung hindi pa siya handa. Pero sa akin, sapat na ‘yong hawak ko siya. Sa ngayon.
Pagkadating namin sa Triple B, huminto ako sa tapat. Umikot ako para pagbuksan siya ng pinto.
“May pupuntahan lang ako saglit,” mahinahon kong sabi. “But I’ll see you later.”
Tumango siya, pero nagtagal ang tingin niya sa akin bago siya tuluyang bumaba.
“Watt,” sabi niya bago isara ang pinto.
“Yes?”
“Salamat…”
Ngumiti ako. “Anything for you.”
At tuluyan siyang pumasok sa l
