Tahimik si Maurice buong biyahe pabalik. Halos ayaw akong tingnan. Sa bawat liko ng manibela, ramdam ko ang paghigpit ng dibdib ko—hindi dahil sa sugat sa tagiliran ko, kundi dahil sa katahimikan niya na parang sumisigaw.
Pagdating namin sa penthouse, binuksan ko agad ang alarm system at sinigurong naka-lock ang lahat ng pinto. Alam kong hindi pa tapos ang panganib. Pero ang mas pinakakatakutan ko? Ang katahimikan ni Maurice.
"Upo ka." Aniya, malamig. Diretso. Walang lambing.
Sumunod ako. Sa tuwing hawakan niya ang sugat ko, ramdam ko ang panginginig ng mga daliri niya. Hindi dahil sa takot—kundi dahil sa galit na pilit niyang kinukubli.
"Ako na," alok ko habang kinukuha ang alcohol sa kamay niya, pero inis siyang umiwas.
"Shut up, Watt."
Tumahimik ako.
Sa bawat dampi ng bulak sa ba
