Sabahın serin yeli üzerime vurunca, üşüyerek uyandım. Üzerimdeki battaniye soğuğun önünü kesememişti. Kirpiklerimi güçlükle aralayarak etrafıma bakınınca bahçe kapısının açık kaldığını farkettim, bu soğuk rüzgâr da oradan geliyordu. Belli ki, dün gece açık unutmuştuk. Tabii o durumdayken sıcaklıktan kapıyı öyle unutmamız da doğaldı. Ancak Boris'in beni durdurması bir hâyli tuhafıma gitti. Evlilik sözleşmesini de imzaladıktan sonra onu tutan şeyin aile gelecekleri olduğunu düşünmek, benim için biraz güç. Çünkü biz birlikte olsak da, bundan kimsenin haberi olmayacaktı. Kaldı ki, ailesinin bize bu yüzden kızacağını da düşünmüyorum.
Aslında iyi oldu, ona âşık değilim ve kırmaktan korkuyorum.
Gerçi Boris kolay kolay kırılacak biri değil ama yine de bunu yapmak hiç doğru değil.
Doğru mu yapıy
