*
1 Ekim
Kapıyı açıp içeriye girdiğim o ilk an, sadece durup yeni odamla bakıştım. Hava fazlasıyla kapalı olmasına rağmen stor perdelerin aralıklarından sızan ışık odanın her yerinde çizgiler bırakmıştı. Kahverengi ve yer yer siyahın hâkim olduğu bu oda bana babamla olan zevklerimizin birbirine ne kadar benzediğini bir kez daha hatırlatıyordu. Bundan fazlasıyla nefret etsem de, bu gerçeği kabulleneli çok oldu... Sola doğru adımladım ve perdenin yanındaki ipi çekerek, ışığın odaya dolmasına izin verdim. Yukarıdan bakınca her şey ne kadar da küçüktü, hele insanlar hiç görünmüyordu. Tuhaftı. Ağır adımlarla masanın etrafından dolandım, elimi ahşabın üzerinde gezdirdim ve siyah deri koltuğumu çekerek oturup, sırtıma yaslandım.
Bazı şeyleri kabullenmemiz için büyük yaralar almamız gerekir
