Geçtiğim yerlerdeki tüm insanlar bana bakıyormuş gibi hissediyordum. Aşşağılık bir suçluymuşum gibi... Başımı eğip ellerimdeki kelepçelere baktım ve orada kaldım. Benim başım dik yürümeye hakkım yok! Ben bir çocuğu annesiz bıraktım! Gencecik bir kadının canına, kendi çıkarlarım uğruna kıydım...
Vicdan yükü en ağır yüktür ve ben şimdi vicdanımın altında eziliyorum.
Nur büyüyüp yanıma gelire ve, "Beni neden annesiz bıraktın?" diye sorarsa, ona ne cevap vereceğim? Böyle olsun istemedim, mi? Yanlışlıkla oldu, mu? Beni affet, mi? Hayır! Bunu söylemeye hakkım yok!
Nezarethanenin kapıları üzerime kapandığında, kelepçeden kurtulan bileklerimi ovuşturuyordum. "Ah, Akın... Demek elde edemeyince böyle biri oluyorsun..."
Kendi dilimden döküldü o kelimeler ama olsun, zaten vicdanım susmayacaktı. Yi
