Reckless And Refined

FIRST DAY OF SCHOOL IN ROSEWOOD ACADEMY

Kylie’s POV

"Late na naman ako," bulong ko sa sarili ko habang kinakalikot ko ang pagkain ko. Ang aga-aga pa lang, sinimulan na ako ng sermon ni Mama. Parang alarm clock na hindi mo kayang patayin.

“Kylie, kumain ka na ng maayos, ha. Huwag kang pasaway sa bagong school mo!” Si Mama, talagang hindi na nagsasawa sa paulit-ulit na paalala.

“Okay po,” sagot ko nang walang gana, habang tinutulak-tulak ang scrambled eggs gamit ang tinidor. *Rosewood Academy?* Kung tutuusin, hindi ako para dito. Hindi ko kaya 'tong mga sosyalerang to. Hindi bagay ang isang tulad ko sa mga anak-mayaman.

“Magtino ka na, Kylie. Last chance mo na ‘yan,” dagdag pa ni Mama, habang umiinom ng kape. Kitang-kita ko ang alalahanin sa mukha niya, pero hindi ko alam kung para ba talaga sa akin o para sa reputasyon ng pamilya namin.

Nagkibit-balikat na lang ako at kinuha ang bag ko. Wala na akong oras para makipagtalo. Una, tamad ako mag-ayos, kaya naka-hoodie lang ako at worn-out sneakers. Kung tutuusin, hindi ko kailangan mag-fit in. Kailangan ko lang mag-survive.

Paglabas ko ng bahay, sinalubong ako ng tricycle na inarkila ni Mama para ihatid ako sa school. I sighed, thinking about how different everything would be. Sa dati kong school, ang daming barkada, pero dito? I'm on my own.

Ace’s POV

It was another perfectly planned morning at the Fronda household. The air smelled of freshly brewed coffee and toasted bread. Everything had a certain order to it—just the way I liked it.

“Here’s your breakfast, Ace,” my mom said, placing the plate of scrambled eggs, toast, and fresh juice on the table. She smiled at me, her eyes full of pride. Alam kong mataas ang expectations sa akin, pero sanay na ako.

“Thanks, Mom,” sagot ko, habang nilalapag ang iPad sa mesa. Tinitingnan ko ang schedule ko sa araw na ito: Student Council meeting first thing in the morning, then two classes, tapos preparations for next week’s event. Napaka-hectic, pero ganito dapat. I thrive under pressure.

“As always, stay focused,” sabi ng dad ko habang nagbabasa ng newspaper sa kabilang side ng table. “Don’t let anything distract you.”

“of course dad" I replied. Hindi pwede ang pagkakamali. Everything needed to be perfect, lalo na dito sa Rosewood, kung saan lahat ng tao ay may mataas na standards. I had to lead by example, as I always did.

Matapos ang breakfast, I straightened my tie and grabbed my blazer. “I’ll see you later,” I said, nodding to my parents. Nasa labas na ang driver namin, naghihintay sa akin.

"Morning, sir," sabi ni Roberto habang binubuksan ang pinto ng kotse para sa akin.

"Morning," I replied, settling in the backseat and checking emails. May mga importanteng updates para sa event na kailangan ko pang i-review bago magsimula ang araw.

---

Kylie’s POV

Pagdating ko sa harap ng gate ng Rosewood Academy, parang biglang bumagal ang lahat. Ang lalaki ng mga sasakyan sa parking lot, tapos ayos na ayos ang mga studyante. Parang nasa pelikula ako na hindi ko kasali. *Tama bang pinasok ako dito?*

"Okay, game face on," sabi ko sa sarili ko habang tumingin ako sa malinis na hallways. Ang weird ng pakiramdam na dito ako mag-aaral. Parang lahat ng tao dito, mayaman, sikat, at walang paki sa tulad ko.

Habang papunta ako sa orientation room, naramdaman ko ang mga tingin sa akin ng mga estudyante. Mga curious, judgemental. Para bang sinasabi nilang, "Sino ‘tong bagong ito?"

"Hmph, bahala kayo," bulong ko habang naglalakad nang mabilis. Hindi ko kailangan ang approval nila.

Nawala ako sa pag-iisip at hindi ko napansin na may paparating sa kabilang sulok—then, *bam!* Tumama ako sa isang matangkad na lalaki, at nahulog ang gamit ko. Lahat ng dala ko, nagkalat sa sahig.

"Oof!" sabay naming sigaw.

---

**Ace’s POV**

I was heading towards the main building, thinking about the upcoming meeting. Lahat ng bagay nasa isip ko na. Gusto ko ng smooth day, walang aberya.

But out of nowhere, something—or rather, someone—collided with me.

"What the-" Papers flew from my hands as I stumbled slightly. I looked down and saw a girl scrambling to pick up her things. Her hoodie was pulled low, obscuring most of her face, but I could tell from her hurried movements that she wasn’t thrilled about the encounter.

“I’m sorry, okay?” she muttered, irritation clear in her voice, pero hindi siya tumingin sa akin.

“It’s fine,” I replied, straightening my tie. “But maybe next time—”

“Yeah, yeah, watch where I’m going. I know,” she cut me off, not even letting me finish. She quickly grabbed the last of her things and stormed off, leaving me standing there, slightly annoyed but also curious. Sino siya?