Normal bir zamanda bir tanıdığımız televizyona çıkmış diye yedi köye ilan verecek olan annem Kağan’ı televizyonda görür görmez dizlerini dövmeye başladı. Kızını dövmeyen dizini döver diye yanındakilere ilan ediyordu. İki yengem de sağlı sollu kollarını tutup mâni oldular. “Olanla ölene çare yok” diye teselli etmeye kalkıştılar.
Teselli edilen annem ve babamdı. Her defasında sözlü şiddete uğrayan ise bendim. O an kimse omzuma dokunup teselli etmese de çok sonra büyük amcam ve eşi yapabilecekleri en büyük desteği verecekti.
Çok zor günler geçiriyordum. En başta yanımızda olan amcalarım evlerine dönmüştü. Artık ailemle baş başa kalmıştım ki bu her açıdan zordu. Babam o günden sonra asla eve gelmiyordu. Babaannemin evinde kalıyor oradan da erkenden işe gidiyordu. Annemle ise benim yüzümden
