กินคาวต้องกินหวาน :7

1449 Words

เวลาเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ และไม่รู้กี่รอบแล้วที่เขาเสร็จในกายเธอ และเธอเองก็มีความสุข ใช่...เธอมีความสุขมากกว่าความเจ็บปวดครั้งแรก เธอไม่ต่างจากนางเอกในนิยาย แม้ตอนแรกจะขัดขืน แต่สุดท้ายก็สมยอมและหลงความเสียวร้อนที่เขายัดเยียดให้ “อือ...ไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อย” “แต่ผมยังมีแรงเหลืออีกเยอะทูนหัว” “แต่ฉันไม่ไหวแล้วนะ ฉันแสบร้อนตรงนั้นไปหมดแล้ว” เธอบอกเขา “อ่า...ให้ตายสิ ผมขอโทษที่ผมเอาแต่ใจ แต่เค้กของผมทั้งหวานทั้งยั่วขนาดนี้จนผมควบคุมตัวเองไม่ได้” “รอบนี้พักก่อนนะ ฉันง่วง ไม่ไหวด้วย ปวดแสบปวดร้อนตรงนั้นด้วย” เธอปวดแสบปวดร้อนตรงความเป็นสาวจนอยากร้องไห้แล้วตอนนี้ ก็เขาไม่ปล่อยให้เธอได้หยุดพักเลย เสร็จจากท่านั้นก็มาท่านี้ ท่านี้ต่อเรื่อยๆ จนตอนนี้ไม่ได้พัก และตอนนี้เขาก็กำลังกระแทกเด้งอยู่ด้านหลังเธอด้วย พั่บ! พั่บ! พั่บ! เสียงหน้าขาบุรุษกระแทกกระทบกระทั่งกับก้นกลมกลึง ร่างใหญ่โถมคร่อมทับกอดเธอที่นอนคว่ำหน้ากับเตียงซุกหน้าถูไถปลายจมูกโด่งกับซอกคอระหงชื้นเหงื่อคนตัวเล็กไปด้วย “อื้อ...ไม่ไหวแล้ว คุณโฮม อื้อ...” “อ่า...ผมไม่น่าตะกละตะกลามกับคุณแบบนี้เลยเค้ก งั้นเสร็จรอบนี้นอนพักกัน ตีห้ากว่าแล้ว” เธอได้ยินไม่ผิดใช่ไหม จะเช้าแล้ว เธอยังไม่ได้นอนสักตื่น ถูกเขาขย่มบดคลึงไม่พักจนเครื่องเพศเธอพังแล้วมั้งตอนนี้ และภายในอีก ไม่ป่นปี้ย่อยยับไปหมดแล้วเหรอ ก็เขาเล่นบดกระแทกลึกเอาแต่ใจแบบนี้ “เสร็จแล้วก็ออกไปจากห้องฉันด้วย” “เรื่องไรจะไป ผมจะนอนกับเมียผมที่ห้องนี้ อ้อ...อย่าคิดว่ามันจะจบแค่นี้ล่ะ เป็นเมียผมแล้วก็ต้องเป็นไปตลอดจนกว่าผมจะ ‘เบื่อ’ จนกว่าผมจะ ‘ไม่ต้องการ’ คุณอีกทูนหัว” แม้จะไม่มั่นใจอนาคต แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถทิ้งกายหอมรัญจวนยั่วยวนเซ็กซ์ของดุษยาไปได้แน่นอน “ต่ำทรามที่สุด! อื้อ...อ่า” หึหึ พั่บ! พั่บ! พั่บ! โฮมกอดยกร่างที่นอนคว่ำหน้าใต้ร่างยกขึ้นแล้วร่อนบดเอวกระแทกกายสาวดุดันหนักหน่วง ปากหนาขบเม้มติ่งหูปลุกเร้าอารมณ์คนตัวเล็กไปด้วย เวลาบ่ายโมงกว่า โฮมลุกขึ้นจากเตียงนอนของดุษยาด้วยกายเปลือยเปล่า เขาเดินออกจากห้องนอนเธอไปหยิบเสื้อผ้าตัวเองมาใส่ วันนี้เป็นวันเสาร์ ปกติเขาจะอยู่บ้านไร่ของพ่อกับแม่ แต่อาทิตย์นี้เลือกจะอยู่กรุงเทพฯ ไม่กลับบ้านไร่ไปกับพวกท่าน เมื่อแต่งตัวเสร็จ เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำก็สั่นเตือน เขาจึงหยิบล้วงออกมากดรับสาย “ครับแม่?” สายที่โทรเข้ามาคือแม่ของเขาเอง ‘ทำอะไรอยู่ตาโฮม แม่โทรหาลูกเป็นสิบสายจนสายแทบไหม้แล้วนะ’ “นอนเพิ่งตื่นน่ะสิครับ อีกอย่างวันพักผ่อนผมก็ให้ผมนอนหน่อยเถอะคุณแม่” เขาตอบท่านกลับไปในสาย ‘ร้อยวันพันปีไม่เคยนอนพักตื่นบ่ายแบบนี้ วันหยุดปกติลูกอยู่คาเฟ่ทำขนมเติมของที่คาเฟ่ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมวันเสาร์นี้ถึงขี้เกียจได้ล่ะ’ “คนเราก็ต้องมีวันขี้เกียจมั่งสิครับแม่” ‘คนอื่นน่ะใช่ แต่กับลูกชายแม่มันใช่ที่ไหน ถึงจะไปเที่ยวนอนกับผู้หญิงยังไงก็จะตื่นเช้าเข้าคาเฟ่เหมือนเดิมถ้าไม่เข้าบริษัท’ นางเอ่ยอย่างสงสัย ก็ลูกชายไม่เคยตื่นสายและ ‘ขี้เกียจ’ แล้ววันนี้มาบอกขี้เกียจ มันไม่แปลกรึไง “แล้วแม่มีอะไรรึเปล่าครับ ถึงโทรหาโฮมหลายสายแบบนี้” ‘ก็พ่อเราน่ะสิ ความดันสูงเป็นลมหมดสติที่ไร่จนต้องพาส่งโรงพยาบาล’ “พ่อเป็นอะไรมากรึเปล่าครับ” เขาถามอย่างตกใจและเป็นห่วงพ่อ ‘เป็นไม่เป็นไม่รู้ แต่ตอนนี้หมอให้แอดมิตที่โรงพยาบาลตรวจร่างกายแบบละเอียดอีกรอบ’ นางบอกลูกชาย “งั้นผมจะไปบ้านไร่เดี๋ยวนี้แหละครับแม่ แล้วเจอกันที่โรงพยาบาลครับ” ‘อือ...ขับรถดีๆ ล่ะลูก’ “ครับแม่ แล้วเจอกันนะครับ” แล้วเขาก็กดวางสายท่านแล้วเดินกลับเข้าห้องนอนไปหาคนที่หลับบนเตียงเพื่อปลุกเธอ “เค้กตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว คุณต้องไปกับผม” เขาเขย่าแขนเรียวเล็กของเธอแรงๆ เพื่อปลุกให้เธอตื่น แต่คนนอนขี้เซาก็ครางอืออาในลำคอแล้วขยับพลิกตัวดึงเลิกผ้าห่มขึ้นคลุมหัว ไม่สนใจแรงเขย่าแขนปลุกให้ตื่น “เค้กตื่นได้แล้ว ถ้าไม่ตื่น ผมจะ ‘เอา’ คุณจนกว่าจะตื่นเดี๋ยวนี้แหละ” และมันได้ผลทำให้เธอลืมตาเลิกผ้าห่มที่คลุมหัวออกทันที “ฉันตื่นแล้ว มีอะไร?” “ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปกับผม ผมมีธุระต้องไปนอกเมือง” “แล้วเกี่ยวไรกับฉันด้วย” “หรืออยากโดน ‘เอา’ แทนคำตอบล่ะ” “คนเลว!” แล้วเธอก็รีบลุกลงจากเตียงพร้อมกับกอดอุ้มผ้าห่มปิดกายเปลือยตัวเองเดินไปยังห้องน้ำ แม้จะเจ็บจุกท้องน้อย แต่เธอก็ฝืนความเจ็บเดินขาถ่างเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ หากช้าได้โดยคนถ่อยข่มเหงอีกแน่นอน หากเขาทำ ร่างกายเธอได้แอดมิตโรงพยาบาลแน่นอน หึหึ โฮมแค่นขำเบาๆ ในคอพร้อมกับยิ้มมุมปากเล็กน้อยนั่งรอเธอบนเตียง ส่วนตัวเขาไม่คิดจะกลับห้องตัวเองไปอาบน้ำ ด้วยกลัวว่าออกจากห้องนี้ไปแล้วจะกลับเข้ามาในห้องนี้ไม่ได้อีก เขาจึงเลือกจะรอเธออาบน้ำเสร็จแล้วไปบ้านไร่ของเขาพร้อมกันทันที เวลาผ่านไปเกือบสิบนาทีเห็นจะได้ แต่คนตัวเล็กยังไม่ออกจากห้องน้ำ และไม่มีเสียงน้ำไหลด้วย เขาจึงลุกจากเตียงนอนเดินไปหน้าห้องน้ำแล้วยกมือขึ้นเคาะประตูห้องรัวๆ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “เสร็จรึยังเค้ก?” เขาเคาะประตูพร้อมร้องถามคนข้างใน เงียบ! ไม่มีเสียงตอบกลับมา “เค้ก ได้ยินผมไหม?” เขาร้องตะโกนถามคนข้างในเสียงดังขึ้น เงียบ! เหมือนเดิมมีเพียงความเงียบที่ตอบโฮมกลับมา “เค้กได้ยินที่ผมพูดไหม เปิดประตูเดี๋ยวนี้” ปัง! ปัง! ปัง! จากเคาะเบาๆ ตอนนี้เป็นทุบตีด้วยความหงุดหงิดแทน “ถ้าไม่เปิด ผมจะพังประตูห้องเข้าไปเดี๋ยวนี้” “ฉันเปิดแล้ว” แอค! แล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมกับร่างเล็กยืนกอดห่มผ้าเหมือนตอนแรกที่เข้าห้องน้ำ “ทำไมยังไม่อาบน้ำอีก?” เขาถามเมื่อเห็นเธอยังอยู่ในสภาพเดิม “แล้วเรื่องอะไรฉันต้องทำตามที่คุณสั่งด้วย และเชิญออกไปจากห้องฉันได้แล้ว” เธอตอบสวนกลับ หึหึ “ดีจริงๆ งั้นผมจะอุ้มคุณไปด้วยทั้งแบบนี้แหละ” เขาพูดแล้วเดินเข้าหาคนตัวเล็กกอดห่มผ้าปิดบังร่างเปลือย แต่เธอเดินถอยหนี “คุณมันบ้า!” “แน่นอน ถ้ายังดื้อไม่ทำตามที่ผมสั่งจะบ้าให้ดู ไม่ต้องอาบมันแล้วน้ำ มาแต่งตัวแล้วไปกับผม” แล้วเขาก็ยื่นมือไปจับมือที่จับกอดห่มผ้าหลุดและผ้าห่มก็ร่วงกองกับพื้น ว้าย! เธอโป๊เปลือยต่อหน้าคนต่ำทรามตรงข้ามห้องอีกแล้ว เท้าเล็กจิกกับพื้นไม่ยอมให้เขาดึงลากออกไปจากห้องน้ำ แล้วอีกมือก็เกาะขอบประตูห้องน้ำรั้งร่างตัวเองไว้ แต่มือใหญ่ก็จับแกะออก “ถ้าไม่รีบ ผม ‘เอา’ คุณในห้องน้ำแล้วเค้ก” แล้วเขาก็ดึงลากเธอพาเดินไปยังตู้เสื้อผ้า มือยังจับกุมมือเล็กแน่น อีกมือเปิดตู้เสื้อผ้าเธอแล้วหยิบเสื้อผ้าของเธอออกมาหนึ่งชุดแล้วส่งยัดใส่มือให้เธอ “หรืออยากให้ผมใส่ให้” “ฉันใส่เองได้” แล้วเธอก็ยอมรับชุดมาถือไว้ในมือ “ชุดชั้นในของฉัน” เธอบอกเขาอย่างอายๆ ก็ตอนนี้เธอตัวเปลือยไม่ให้อายได้ยังไงกัน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more