ภูริชได้แต่ส่ายหน้ากับความดื้อหัวชนฝาของเพื่อนอย่างธีรุตน์ เขาได้แต่หวังว่ามันจะไม่ทำอะไรบ้าๆ ตามที่พูด ขอให้พูดเพื่อประชดแฟนเท่านั้น ไม่อย่างนั้นคนที่น่าสงสารที่สุดก็คือเจ้าสาวที่ถูกลากเข้ามาแต่งงานด้วยนั่นเอง
“นี่มันงานฉลองของกู หรือว่ารวมพลศาลาคนเศร้ากันแน่วะ แต่เอาเถอะถึงยังไงก็ขอบใจที่พวกมึงอุตส่าห์มา กูขอตัวไปหาพรรษก่อนนะ ถ้าพวกมึงง่วงก็นอนกันเลย หมอนผ้าห่มกูเตรียมไว้ให้ครบแล้ว”
“อ้าว แล้วมึงไม่นอนด้วยกันเหรอวะ” คนที่เอ่ยท้วงคือธัญญ์ ส่วนธีรุตน์ตอนนี้ยกแก้วที่มีน้ำสีอำพันขึ้นดื่มต่อ
“ไม่ล่ะ กูต้องกลับไปนอนกับเมีย ส่วนพวกไม่มีเมียก็นอนด้วยกันไปก่อน”
ภูริชเอ่ยยิ้มๆ ก่อนออกจากกระท่อม เพื่อนทุกคนมองตามด้วยความรู้สึกเดียวกัน คือพวกเขาล้วนดีใจแกมอิจฉาที่เห็นภูริชมีความสุขมากขนาดนี้ เพราะพวกเขาแต่ละคนตอนนี้ล้วนมีปมปัญหาความรักเหมือนอย่างที่ภูริชว่าจริงๆ ว่าวันนี้เหมือนงานรวมพลศาลาคนเศร้
