ประตูห้องอีกห้องยังคงปิดอยู่ ในตอนที่ภูริชก้าวออกมาจากห้องนอนตัวเอง เขาไม่แปลกใจสักนิดที่เป็นเช่นนั้น เพราะปกติพรรษรดาก็หลบหน้าเขาเป็นประจำอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าเช้านี้ไม่มีเสียงกุกกักดังออกมาจากในห้อง ราวกับว่าเจ้าของห้องยังไม่ตื่น คงเป็นเพราะเมื่อคืนเที่ยวงานลอยกระทงจนดึกดื่นนั่นแหละ เขาไม่รู้ว่าเธอออกไปกับใครระหว่างปริญกับผู้ชายคนนั้น เพราะหลังจากเจอกันช่วงหัวค่ำเขาก็ไปขลุกอยู่ในห้องทำงาน
“เมื่อคืนนายไปลอยกระทงที่ไหนคะ” บัวผัดชวนคุยในระหว่างที่เขานั่งทานอาหารเช้า ซึ่งปกติแม่บ้านวัยห้าสิบกว่าๆ ก็ทำเช่นนั้นเป็นประจำอยู่แล้ว
“ผมไม่ได้ไป”
“ใช่สินะป้าก็ลืมไป เมื่อคืนคุณพรรษลอยกระทงสองอัน เห็นบอกว่าอันหนึ่งเป็นของนาย นายคงฝากคุณพรรษไปลอยสินะคะ”
“เขาบอกป้าแบบนั้นเหรอ”
“ค่ะ” ความจริงพรรษรดาไม่ได้บอกหรอก แต่นางเดาได้เองว่ากระทงอีกอันที่หญิงสาวทำนั้น เธอคงตั้งใจทำให้นายนั่นแหละ
“แล้วเขาไปกับ
