Zaten törelerle aramın iyi olmadığı herkesçe bilinir.
Bu yeni bir şey değil.
Çocukluğumdan beri böyleyim.
Ama dışarıdan bakınca insanlar şunu sanıyor.
Ağa oğluyum, istersem karşı çıkarım.
Hayır.
Hayat öyle işlemiyor.
Burada bir düzen var.
Yanlış bir düzen belki ama köklü.
Ve kökü olan her şey, hoyratça çekilince toprağı da beraberinde söküyor.
Ben bir sabah kalkıp
“Ben bu töreyi istemiyorum.”
deme lüksüne sahip değilim.
Desem ne olurdu biliyorum.
Aşireti tamamen karşıma alırdım.
Babamı karşıma alırdım.
Silahı olanı, sözü olanı, gölgesi uzun olanı…
Ağa olmak bir yana, hayatta kalmam bile mucize olurdu. Onların sözüyle benim kurtarmak istediğim insanlar bile silahı bana çevirirdi. Çünkü onlarında doğrusu o.
Burada haklı olmak yaşamaya yetmez.
Güçlü olman gerekir.
Ama güç
