Beni görünce hiçbir şey söylemeden arabaya bindi. Kapıyı kapatırken çıkardığı ses bile aceleyle verilmiş bir emirdi sanki. Ben de sessizce bindim. Arabayı kendi kullanıyordu; direksiyonu tutuşu sertti ama kontrol ondandı. Konağın kapısından çıkarken kafasını hafifçe bana çevirdi. Tam baktı mı, yoksa sadece baktığını mı hissettirdi emin olamadım.
“Fena değil.” dedi.
Ne iyi, ne kötü.
Sanki bir elbiseye değil de bir duruma not veriyordu.
“Nereye gideceğimizi söyleseydin ona göre giyinirdim.” dedim.
Cevap vermeden kontağı çevirdi. Motorun sesi konuşmayı kesti.
“Senin çenen çok çıkıyor. Sana fazla yüz verdim sanırım.”
Ses tonu kızgın değildi. Daha çok uyarı gibi. Cevap vermedim.
İtiraz etsem uzardı, susarsam geçerdi.
Doğrusu şuydu. Bana en çok zulmedenlerden biri oydu belki ama başkala
