Kadın bana öfkeyle baktığında, bir an gerçekten üzerine yürüyecek sandım. Gözleri kızgındı ama o kızgınlığın altında başka bir şey daha vardı; uykusuzluk, acı ve yorgunluk.
“Bana bak. Ben evli barklı kadınım. Kuma diyemezsin bana.” dedi sert bir sesle.
Sözleri yüzüme çarpınca istemsizce geri çekildim ama içimdeki karmaşa ağzımdan döküldü.
“Ne evlisi?” dedim. “Miran ’la hem resmi hem dini nikahımız var bizim. Benden habersiz evlenmesi mümkün değil.”
Kadın alayla güldü, ama gülüşünde zerre neşe yoktu.
“Banane senin kocandan, nikahından.” dedi. “Bak canım burnumda zaten. Defol git buradan. Benim asabımı bozma. Bu çocuk benim değil.”
O an sanki biri kafama soğuk su döktü. Dizlerim gevşedi, olduğum yerde kaldım.
“Kimin?” diyebildim sadece.
“Nereden bileyim ben?” dedi omuz silkip. “Derdi
