O gece nasıl geçti, gerçekten bilmiyorum. Zaman akmadı sanki; saatler birbirine dolandı, gece uzadıkça uzadı. Miran zaten fazla uyanık kalamadı. Gözleri açık olsa bile bakmıyordu, bir noktaya takılı kalıyordu sanki. Konuşmaya çalıştığında sesi boğazında kırılıyordu. Israrla birkaç kaşık çorba içmeye çalıştı. Her kaşıkta yüzü biraz daha buruştu ama tek kelime etmedi. Doktor geceler için bir hap vermişti, “Ağrıyı ve huzursuzluğu keser ama midesi boşken bulantı yapabilir.” demişti. Yapıyordu, bunu görüyordum. Nefesi değişiyor, yüzü geriliyordu ama yine de şikayet etmedi. Ne “yeter” dedi ne de midem bulanıyor. O haliyle bile inatçıydı.
İlacı içtikten sonra ağır bir uykuya daldı. Öyle bir uyku ki, insan bakarken bile ürküyor. Göğsünün inip kalkmasını saydım bir süre. Bazen çok yavaşlıyor sandı
