O gidince öylece donup kaldım. Kapının kapanma sesi hala kulaklarımdaydı ama ev sessiz değildi; içimde uğuldayan bir boşluk vardı. Ayaklarım yere basıyordu ama sanki ben yoktum, sadece bırakılmış bir beden duruyordu orada. Dizlerim titremedi, ağlamadım da. Ağlamayı çoktan öğrenmiştim; hangi anlarda işe yaramadığını, hangi zamanlarda sadece insanı daha da küçülttüğünü biliyordum.
Düşünmeye daldım. Aslında düşünmek değildi bu, bir ihtimaller zincirine tutunmaya çalışmaktı. Kaynanamın hayalini kurduğu hayatı ilk kez bu kadar net gördüm. Liseyi bitirecektim. Sıradan bir kız gibi, defterlerim olacak, sınav kaygılarım… Belki üniversite. Üstelik İstanbul ’da. Adını duyduğumda bile içimde bir ferahlık yaratan o şehirde. Kalabalık ama özgür. Kimsenin kim olduğumu, nereden geldiğimi bilmediği bir y
