Sonra bir an durdum.
Neden hala içimden konuşuyorum ki, dedim kendime. Bu evde içimden geçen hiçbir şeyin bir karşılığı yoktu. Sustukça eziliyordum. Konuştukça da ama en azından sesim kendime ulaşıyordu.
“İstersen,” dedim, sesim titremesin diye dişlerimi sıkarak, “sen hiç sadakat kelimesini ağzına alma. Sana yakışmıyor.”
Kaşlarını hafifçe çattı, ama kızmak yerine sorgulayan bir yüz takındı. Sanki ben haddimi aşmışım da o büyük bir sabırla beni dinliyormuş gibi.
“Beni ne kadar tanıyorsun ki,” dedi, “hakkımda böyle bir yargıya varabildin?”
Acı acı gülümsedim.
“Seni tanımama gerek yok. Bir çocuğun var. Ve doğum zamanına bakınca, benimle evlendikten sonra başka bir kadını hamile bırakmışsın.”
Bu kez gerçekten güldü.
Öyle bir güldü ki, içimde kalan son umut kırıntısı da yere düştü. Lafı
