O gün, yürüyüşten döndükten sonra evin içindeki hava değişmişti. Sobanın çıtırtıları bile daha yavaş, daha derin geliyordu kulağıma. Miran pencerenin önünde durmuş, dışarıdaki manzaraya bakıyordu. Omuzları hafifçe düşüktü, yarası hala onu zorluyordu ama artık o ilk günkü gibi kıvranmıyordu. Yine de her hareketinde sol tarafını kolluyordu; bir an dönüp bana baktığında gözlerinde o tanıdık soğukluk vardı, ama altında başka bir ateş yanıyordu.
Nefret, evet. Hala oradaydı. Sanki bana iyi davranmayı kendine yedirememişti ve nefreti gözlerine özenle yerleştirmiş gibiydi. Geçip yerine uzandı. Bir süre sessiz kaldık. Yemek yedik. Bulaşıkları yıkadım.
Ben mutfaktan döndüğümde o ayağa kalkmıştı. Adım attı, aramızdaki mesafeyi kapattı. Eli koluma değdi, parmakları sert değildi ama kararlıydı.
"Na
