Sonunda kendimi toparlayıp aşağıya indim.
Adımlarım ağırdı, sanki her basamakta biraz daha küçülüyordum.
Miran ’ın söylediklerinin doğru olduğunu biliyordum. Bunu inkar edemezdim. Çünkü annesi gerçekten öyle bir kadındı.
Ne beni tanırdı ne annemi… ama ikimize de insan gibi davranmıştı.
Köyün kızları için verdiği mücadeleyi herkes bilirdi. Çocuk gelin olmasın diye, kızlar okusun diye kapı kapı dolaştığını, erkeklerle tartıştığını… Onun bu yüzden hedef haline geldiğini de. İlk çalışanlar bana zulüm ederken hepsini anlatmıştı. Kaç kız kaç kadın kaç çocuk kurtarmıştı.
Bütün bunları bildiğim için Miran ’a bütünüyle haksız diyemiyordum.
Ama bildiklerim, içimdeki yarayı da iyileştirmiyordu. Aksine daha çok canım yandı. Kaynanam öldü. Ben çok eziyet gördüm. Kimbilir kaç evde kaç kadın, çocu
