ในช่วงเช้ามืดของอีกวันน้ำจันทร์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยตามร่างกายของตัวเองด้วยที่ว่าเมื่อวานคนข้างกายที่กอดเธออยู่นั้นเล่นตักตรวงความสุขจากเธอโดยที่ไม่ปล่อยให้เธอได้พักเลยแม้แต่น้อย จนเกือบเข้าวันใหม่ของอีกวัน เขาถึงปล่อยให้เธอได้หยุดพัก เธอมองใบหน้าของคนที่เธออยู่ในอ้อมกอดในตอนนี้ถึงแม้ว่ากอดของเขาจะอบอุ่นมากแค่ไหนแต่ชายคนนี้ก็ไม่ได้คิดหรือหวังอะไรจากเธอเลยนอกจากความสัมพันธ์เพียงชั่วคืน เธอค่อยขยับตัวเองเล็กน้อยเพื่อยังเชิงไม่ให้คนตัวใหญ่ตื่นขึ้นมาเธอใช้ความพยายามอย่างมากในการที่ค่อยลุกจากที่นอน แต่ด้วยความเจ็บกลางกายสาวมันทำให้น้ำจันทร์ที่ลุกจากเตียงต้องล้มลงไปกองกับพื้น เธอไม่สามารถอธิบายความรู้สึกในตอนนี้ได้รู้เพียงแต่มันเจ็บจนน้ำตาไหลเลยก็ว่าได้ เธอใช้เวลานานพอสมควรกับการปรับตัวเธอให้เธอรู้สึกดีขึ้นจากความเจ็บที่เกิดขึ้นแต่อย่างน้อยเธอก็ทำได้เพียงแต่โทษคนตัวใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงที
