"เจ็บมากไหม"น้ำจันทร์เอ่ยออกมาเมื่อเธอหยุดร้องไห้แล้ว เธอเป็นห่วงคนที่โอบกอดเธอไว้จนลืมความกลัวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
"ไม่อ่ะ...เจ็บกายไม่เท่าไร่เจ็บใจมันมากกว่า"ฮาเวิร์ดเอ่ยออกมาพร้อมปล่อยอ้อมกอดเขาจากเธอ ฮาเวิร์ดมองเธอด้วยสายตาหลากหลายความรู้สึกทั้งที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วก็หันหลังเดินออกจาห้อง น้ำจันทร์ที่เห็นแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคงเกลียดเธอแล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งร้องไห้ออกมาแบบไม่อายอะไร น้ำตาที่พึ่งแห้งหายไปกลับหลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย เธอไม่รู้ว่าร้องไห้นานแค่ไหนรู้อีกครั้งตอนที่ปนะตูห้องเปิดออกมาอีกครั้ง
"ร้องไห้เป็นเด็ก"ฮาเวิร์ดเอ่ยออกมาพร้อมพยุงให้น้ำจันทร์ลุกขึ้นยืน "ไม่อายบ้างเลยหรือไง"ฮาเวิร์ดเกี่ยน้ำตาบนใบหน้าของเธอออกอย่างเบามือและน้ำจันทร์ก็ได้เห็นว่าที่มือเข้ามีผ้าพันแผลพันเอาไว้ เธอเห็นแบบนั้นก็ดึงเขาเข้ามากอดอีกครั้งหนึ่ง ฮาเวิร์ดกอดปลอบคนตัวเล็กอยู่นานพอสมควรจนเธ
