PROLOGUE
2983 Words
PROLOLOGUE: Rizza'sHurtfullLife
E n j o y R e a d i n g !
NAPANGITI' ang dalagang si Rizza ng makitang pababa ng hagdan ang kaniyang ina na kasunod ang ama at ang kaniyang ate Mila. Malaking-malaki ang pag-kaka-ngiti ang nakapaskil sa labi ng dalaga ng tuluyang mag-lapat ang mga paa ng mga ito sa tiles na sahig. Alas-sais ng gabi ng matapos siyang magluto para sa hapunan nila. Madami siyang ginawa habang nagluluto: naglinis, naglaba, namalantsa at muling maghuhugas ng pinggan pagkatapos nilang mag-hapunan.
Isa-isang nilapag ni Rizza ang mga pagkaing kaniyang hinanda sa malaking babasaging mesa sa kanilang sala. "Ma, Pa—Ate."
Humugot siya ng malalim na hangin: pinakawalan iyon bago magsalita. "Kain na po kayo—Hmmm. Nagluto po ako ng masarap at masustansiyang pagkain para sa atin" She said sweetly, while having a wide sweet smile plastered on her face.
But, still the same they ignore her and acted they hear nothing. She felt hurt but manage to keep her sweetly wide smile plastered in her face. When they both sat down: umupo na din siya.
Rizza felt trembled when she noticed how her, Dad glance her with his serious stare.
"Rianna Zane Tan!" her dad says. While saying her full name torridly and keep staring her.
"Bakit po pa?" kinabahang saad niya.
"I want you too know," putol na litanya ng kaniyang papa sa seryosong boses. "that your ate mila will getting married." napahinga si Rizza. So, what? Kasal lang pala ng ate niya Mila. Pinakabog pa nito ang dibdib niya: ang papa niya talaga. Kahit kailan, hilig siyang nerbiyos-in.
"This coming year with her Rich Handsome Boyfriend." seryosong dugtong nito sa kaniya.
"Oh! That's great! And, who's her lucky boyfriend? Dapat sooner or later, makilala natin." she smiled. Tumingin si Rizza kay Mila, ang ate niya. Out of nowhere she felt something strange on her heartbeat, she tried to removed it but wasn't change. Hindi niya pa'rin maalis-alis sa dib-dib niya ang kaba at takot na bigla na lang lumukso na para bang may kailangan siyang malaman na ikawawasak ng puso niya.
Rizza noticed her ate Mila strange smile. Ang kakaibang ngiti nito na tila hindi umabot sa mga mata na madalas nitong ginagawa. Ngunit, ngayo'y tila kakaiba ang dating ng ngiti nito, ang mga mata nitong nangungusap na tila'y nagsasabi ng hindi niya malaman kung ano, katulad ng: maiiyak dahil sa nakokonsensiya, para bang may nais sabihin ngunit. Sa huli'y pinilit siyang ngitian pabalik kahit halatang di iyon tunay.
"Di mo na s'ya kailangan pang makilala ng lubos dahil kilalang kilala mo na s'ya." seryosong turan ng kaniyang ama sa kaniya. Tumingin ito sa mga mata niyang nangungusap at nag-tataka.
"And, beside we will having an a meeting for your ate and her boyfriend for there engagement or marriage proposal " Patuloy nitong saad.
Napakunot ng noo ang dalaga. Meeting Kailan ngayon ba? o, bukas? Kilalang-kilala—niya daw?? Ba't sino bang ponchopilato 'yon?
Napilig ni Rizza ang ulo, pakaliwa. "Kailan ang meeting, Papa?" nakangiti niyang tanong. Her dad ended their eye contact.
"Tonight." Her father answered, shortly. Ngayon?
Napatigil si Rizza sa pag iisip ng biglang may narinig siyang tunog ng sasakyang-huminto sa kanilang garahe. Upang lalong-ikinakunot-noo niya: nagtaka ng kumabog ng mabilis, malakas, at naghuhumiyaw ang kaniyang dib-dib.
Wala pang ilang minuto'y may narinig siyang yabag ng tao na papalakad pa-tungo sa sala kung saan sila ngayon salo-salong kumakain. Napatingin siya sa pintuan ng may iluwa iyong lalaki na nakasuot ng Beach–Hawaii. Babe? Anong ginagawa nito dito? Anang Rizza sa isipan.
Napatayo siya: balak salubungin ng yakap ang kasintahan. "Babe?! Why are you here?! " gulat pero malambing niyang anang kay Jack. Akmang lalapit si Rizza sa binata na halos ilang linggo niyang hindi nakausap sa phone. Nang may boses na siyang pumigil sa kaniya.
"Rianna Zane Tan!" Her dad's voice seriously said almost shouted at her. Dahilan upang ma-pa-balik sa ikinauupo-an niya. Unknowingly, her eyes landed on her ate Mila's eyes. She felt something strange and wrong.
"Bakit pa?" takang tanong ni Rizza. "Did i do again something wrong or bad?" dugtong niya. Hindi maiwasang magkaroon ng bahid ng inis sa kaniyang pangalawang tanong habang nanatiling nakatingin ng diretso sa mga mata ng kaniyang ate Mila na siyang ikinailing-iling nito saka napayuko.
Biglang kumirot ang dib-dib niya't halos kapusan ng hininga. Wag naman sanang tama ang kaniyang naiisip. Piping dalangin ni Rizza sa kaniyang isip.
"Yes. Magkakaroon ka ng kasalanan kung tatawagin at yayakapin mo si jack." Her father yelled at her.
"What? Why?! Jack was my boyfriend." she was shock.
"Not now. Jack Gonzalez was you're ate Mila's boyfriend and soon-to-be-husband." her father says, simply. Ikinaguho ng sistema ni Rizza ang narinig na kataga na nanggaling sa bibig ng kaniyang ama. Her eyesight became blurry because of the tears in her eyes slowly dropping in her cheeks.
Her brain and heart felt numbed at the same time: she can't process what she hears coming from his dad's mouth. Ang lalaking soon-to-be-groom ng kaniyang ate Mila ay hindi niya lang kilala: Mahal niya rin. Mahal na mahal niya: yun ang kasintahan niyang si Jack Gonzales. Ang boyfriend niyang mahigit ilang taon na.
"W-what?!! Papa—B-boyfriend?" she mumbled. "DAMN IT!! Papa—are you out of your mind? Nakapag-iisip ka pa ba ng maayos?" Her lips were tremendously.
Titig na titig si Rizza sa kaniyang ama. "Boyfriend ko siya! Ipapaalala ko lang po ha! Boyfriend ko 'yang si Jack, and i was the one who supposedly her wife soon. Papa—can't you remember? Ipinakilala ko pa 'yan s'ya s'inyo, before." Kaya pala hindi siya pinagtuunan ng pansin ng kaniyang magulang, nung araw na dinala niya sa bahay nila ang kaniyang kasintahan. Akala ni Rizza ay tanggap ng mga magulang si Jack, ang kasintahan niya para sa kaniya. Hindi pala: para sa ate niya lang.
Kasabay ng mag-ka-ka-sunod na malalakas na sampal na tumama sa pisngi niya.
"Aba't—Bastos ka ng bata ka 'ha!! Ganyan ba ang matinong anak?!!! Malutong na minumura ang magulang?!—Dahil lang sa boyfriend?" giit ng kaniyang mama, na nakalapit na pala sa puwestong kinaroroonan niya.
Dinuro-duro siya nito. "Wala ka nang silbi'ng anak ang kapal pa ng mukha mong sagutin ang nagpapalamon sa katulad mong palaki ng sarili. Kaya ka hindi pinili ng boyfriend mo, dahil sa pagiging balasubas ng ugali mo, boba!"
"Sana, noon pa. Pinatay na kitang—putanginang bata ka!!" Galit na bigkas ng kaniyang ina. Dahilan upang sumabog ang puso niyang puno ng kirot at sakit.
"Siguro nga po mama." napahikbi ang dalaga. "Wala akong kwentang anak para sa inyo. Nagkamali nga po siguro kayo ng desisyon na binuhay n'yo pa po ako 'eh." Magalang at mahinang anang niya sa ina. Nasasaktan siya't totoo yon. Pagod na siya: lagi na lang niyang iniintindi ang mga ito. 'Di ba puwedeng siya naman ang intindihin ng mga ito?
Suminghot si Rizza. "Eh—kayo po ba nakita o na-obserba-han n'yo ba ang sarili nyo ma?" Anang ng dalaga. "Kung nagkaroon ba kayo ng kwentang magulang at kapatid para sa akin?" umiling siya. "Tiba po, hindi."
Tumayo si Rizza mula sa pag-kaka-salampak niya sa tiles matapos siyang sampalin ng ina ng walang alinlangan: pinunasan niya ang luhang halos sumakop na sa kaniyang pisngi't mata.
"Lahat Ma, Pa—ginawa ko po simulat sapol. Maipagmalaki n'yo lang ako o kahit di na yun basta't pansinin at mahalin n'yo lang po ako." napasigok siya.
"Lahat-lahat halos mabaliw na ako kakaiyak at kakaisup tuwing gabi kung ano po ba ang pagkukulang ko? Kung naging masama po ba akong bata o tao. Kasi, ma—alam mo po ang sakit-sakit hindi n'yo lng po nakikita kasi," Nilunok ni Rizza ang sariling laway na halos bumara na sa kaniyang lalamunan bago itinuloy ang sasabihin, "kasi hindi ko pinapakita. At ng minsan n'yo namang makita ay sinabihan n'yo 'kong ma-drama pero po, ma. Halos hilingin ko na lng na sana po mamatay na ako sa sobrang sakit na nararamdam ko araw-araw mula umaga hanggang gabi. Ni 'minsan 'di ko naranasan yung salitang masaya...o masayang pamilya."
Lahat sila'y tahimik at hindi makapagsalita. Napahinga si Rizza ng malalim at pinakawalan iyon. "Kaya nga siguro sa sobrang bastos kong bata di ko deserved mahalin at pahalagahan. Pero ma naging pasaway at bastos po ba ako simula ng mamulat ako sa mundo? At ang malaking katanungan—naging mabuti po ba kayong magulang?" garal-gal at puno ng hinanakit niyang anang kasabay ang mga mumunting hikbi. Lord, forgive me for what i have sin on you.
Hinila ng kaniyang mama ang buhok ni Rizza. "Aba, ayos kang bata ka ha!! Anak lang kitang gaga ka!! kung anong gusto ko o namin para sayo susundin mo!! Aba-aba, baka nakalilimutan mong ako ang nagpakahirap at nagpalaki sayo. Tapos,"
Napahinga ng malalim ang ina niya."sasagot sagutin mo lng ako ng ganyan, aber?! Ngayon, ako nagsisi kung bakit binuhay pa kita!! Buti pa ang ate mo may kuwenta na. Mabait na, matalino pa—ikaw 'tong boba na nga wala pang kwentang anak. Baka nakakalimutan mo na kung hindi dahil sa aking gaga ka. Hindi ka makakapagtapos ng pag aaral! At eto ang tandaan mo kahit anong gawin mo: sobra-sobra pa man ang ibigay mong sahod kulang pa rin yan sa sakripisyo at buhay mo na binigay ko o namin ng tatay mo sayo. Tapos ngaun ang lakas ng loob mong mura-murahin kami ng malutong dahil lang d'yan"
"Ano! dahil ba sa w*****d book na binibili at binabasa mo kaya ganyan na ang ugali mo matapang ka na bastos ka pa ha bata ka?!!Dahil sa w*****d books? Sige, akin na yan, buwisit! Susunugin ko!" Anang mama niya.
Piniksi ni Rizza ang kamay ng ina sa buhok niyang mahigpit na nakahawak. Hindi puwedeng mawala ng mga books niyang iyon. Iyon na lang ang tangi' niyang susi upang maging malaya sa mundong masaklap. Doon n'ya naranasan ang mundong hinahanap niya. Ang tirahang mamahalin at pahahalagahan siya. At ang katahimikan sa masaklap niyang buhay.
"Sige po ma, galawin mo po at sunugin ang w*****d books ko!! Iisipin kong wala na po akong ina, magulang at pamilya tutal ganyan naman ang turing n'yo sa'kin. Pwes! Lubos-lubosin ko na lang po!! Nung nangangailangan po ako ng comfort ng pamilya wala po kayo sa tabi ko at ang nariyan lng po para libangin ako eh ung w*****d books ko po na yan!!" Iyak niya.
"Pagod na ako. Pagod na pagod na po akong umiyak gabi gabi dahil lang sa mga taong hindi po makita ang halaga ko at ang pagmamahal ko sa kanila!! At ang masakit pa eh—nangunguna pa kayong magulang ko!! Ang pamilya ko." malungkot siyang napatawa. "Sabi po nila ang unang iintindi sayo kapag nasasaktan ka at nahihirapan ay ang magulang mo o ang pamilya mo," putol at basag ang boses kong saad saka tumawa ng pagak.
"pero bakit po ganon?!—Bakit po mukhang baliktad ata sa akin at kayo pa ang nagungunang gumagawa ng dahilan para masaktan ako ng lubos? At kayo pa ang nauunang walang pakialam sa nararamdaman ko at hayaan po akong umiyak!! Pesteng favoritism yan! oo nga. Bakit nga ba binuhay n'yo pa po ako para pasakitan? Sorry ma ha." Malungkot niyang anang. "Ito lng kasi ako eh. Ako lang naman ang anak n'yong si Rianna Zane Tan na walang kuwentang bastos na anak niyo na nagawa sa mundong toh. Walang ambag sa mundo at walang respeto sa magulang!!m Sorry Ma, Pa, Ate. Sorry ha, at salamat!! Sorry ha!! Sa mga kapasawayan ko kahit wala naman. " Umiiyak na at basag basag na hindi mahirapang humingang saad ng dalaga.
Tumingin siya't ngumiti ng malungkot sa dalawang taong minahal niya ng buo. Nabaling ang titig ni Rizza kay Mila. Matagal siyang tumitig kay Mila ang ate niya na simula pa bata ay magkasama na sila sa buhay.
Mapait siyang napangiti. "Hindi ko inakala na ang ate na iniiyakan at sinusumbungan ko noon. Ay s'ya ring magiging dahilan ng pagtulo ng luha ko ngayon. At ang pagdurog sa puso kong matagal ng wasak dahil sa pamilyang para sa akin ay hindi masaya." Guilty: yan ang mababasa mo sa mukha n'ya pati na ang lungkot.
Pinunasan niya ang luha ko: likod ng palad niyang nanginginig ang kaniyang ginamit. "Ate, bakit sya pa ang gusto mong kunin? Alam mo namang mahal ko s'ya tiba?!. Nung mga time nga na nililigawan n'ya ako. Sayo ako nagpapakita ng kilig na nararamdaman ko sa kanya na hindi ko kayang ipakita." Hinanakit na lahad ni Rizza. Bumukas at sumara ang labi ni Mila, hindi niya malaman kung ano ang sasabihin. Ngunit, ang lumabas na kataga sa kaniyang labi ay 'sorry' na walang tinig, mas pinili na lamang niyang manahimik: alam niyang may kasalanan siya dito.
Napailing si Rizza. Sorry, kung kailan nasaktan na siya?! Matapos niyang matiim na pakatitigan ang mala-manikang mukha ng ate niya Mila. Her eyes went to her boyfriend, jack. The man of her world. Yung lalaking pinangakuan siyang pakakasalan at tutuparin ang mga pangarap nilang dalawa. Pero, isa sa mga pangako niyang yun ay isa lang ang natupad. Dahil ang halos lahat ng pangako niya'y napako na lang sa isang tabi. Ngunit, ang nag-iisang pangakong natupad, sa ibang babae pa. Sa kaniya nga nangako pero sa ibang babae pa nagawa, ang masakit: sa dami ng babae, ang ate niya pa.
Halos kapusin siya ng hininga dahil sa sakit na s'yang nadarama niya ngayon at para bang gusto n'yang mamahinga.
"Bakit?! Bakit mo pa ako ginulo noon na nanahimik ang buhay ko?! Bakit mo pa ako niligawan kung sasaktan mo lang ako?! Bakit mo pa pinunasan ang mga luhang pumatak sa pisngi ko noon at pinangakuan akong hindi sasaktan at paluluhain? Kung sa huli, ikaw rin pala ang magiging dahilan at maka-gagawa ng sakit na nadarama ko ngayon?!" puno ng hinanakit na saad ng dalaga sa kasintahan nitong si Jack, na ngayo'y ex-boyfriend niya na.
Napatawa si Rizza: ngumiti kahit wasak na wasak na. "Bakit gan'on? Ang dalawang taong minahal-mahak ko ng sobra ay s'ya pang sasaktan ako ng walang laban at walang lunas sa sakit na nadarama ko ngayon." Nanghihina't malungkot ang tinig ng dalaga. Tumakbo siya sa kaniyang kuwarto: matapos sabihin ang mga katagang binitawan niya kanina. Nagkanda-dapa-dapa na siya sa sobrang pagtakbo. Pagbukas niya ng pinto sa kwarto.
Pumasok siya't nilock iyon saka humagulhol na nakabaon ang kaniyang mukha sa pink na malambot niyang kama. Pasalamat pa siya, kahit papano'y ipinaalam sa kaniya: kahit huli na, kahit masakit, kahit hindi iniisip kung anong mararamdaman niya.
Matapos siyang umiyak dahil na rin sa pagod na walang hanggang katapusan ang pag agos ng kaniyang luhang—kahit mag-tumbling siya'y siguradong hindi hihinto—kahit pa yata tumalon siya sa building. Tumayo siya't inayos ang sarili. Kailangan niyang maging matatag. Ano pa't nadaanan niya ang mga pagsubok niya noon ito pa kaya? Tinungo niya ang lumang kabinet na ipinamana sa kaniya ng ate Mila niya: sa loob non—andun ang lahat ng gamit na meron siya. Ang mga damit niyang luma at tatlong peraso niyang bagong damit na nabili lang nung nakaraang taon. Hindi naman ganun kadami ang gamit na meron siya. Kinuha niya rin ang Original Black Bagpack niya na maraming bulsa made in US pa iyon bigay sa kaniya ng kaibigan niya noong college, nakaraang taon lang. Lahat ng gamit niyang kailangan ay doon niya inilagay, kasiyang-kasiya naman—kung su-su-ma-total-in nga ay malaki at marami pang space iyon na puwede pang pag-lagyan. Matapos ma-itiklop ang mga damit at ayusin ang mga gamit sa loob ng bag ay tinungo niya ang malit niyang Cr. Humarap siya salamin: tinitigan ang sariling repleksiyon. At kinausap.
I'm a mess? No, honey you were clear.
I'm so broke? No, darling. Only you're heart but, not your wealth.
Rizza was rich on her own. But, poor on love and care.
She was really-really broke?
Wanna know who? Only her heart suffering in pain, suffering in toxicity. Only her heart was broken, and she doesn't know how she can fix it or does can be still fixed? Kahit pa sabihing puso niya lang yon. Dawit pa din siya sa pighati non, puso niya yun eh.
Nang makuntento: umalis siya sa kwartong bitbit ang nag-iisang gamit na dadalhin niya, yun ay ang bag niyang paborito. Tinungo niya ang entrance palabas ng bahay: naglalakad pa lang palabas ay rinig niya na ang masayang kuwentuhan ng mga magulang niya. Paano nila nagagawang tumawa?! Habang ang isa nilang anak nagdurusa sa sakit na sila mismo ang may gawa. Gan'un ba ako—ka-walang-halaga sa kanila? Anak ba talaga ako dito? O, palamunin at secondary choices lang. Nevermind, nagtanong pa siya alam niya rin naman ang sagot.
Isang sulyap pa muli ang ginawad ni Rizza sa mga taong minahal niyang di siya kayang pahalagahan at in the same time mahalin. Busy sila sa pagtatawanan kaya pano nila siya makikitang umalis, tiba? Nang gabing iyon nilisan niya ang lugar na siyang pinagmulan, nilisan niya ang lugar habang dala dala niya ang luha't sakit na siyang 'di kayang magamot ng sino-man, kundi siya lang. Hindi man siguro ngayon, pero siguro sa future, fully-healed na ang puso niyang wasak.
Pumara siya ng taxi: gabi na pero heto't nasaan siya? Nasa labas pa. Di niya na kailangan matakot para sa sariling kaligtasan kasi wala namang tao ang siyang nag-a-alala. Ni pahalagahan nga siya eh—wala. Mag-alala't mahalin pa kaya? Pinapatawa niya lang ang sarili.
Anong kapalaran kaya ang siyang susunod niyang haharapin ngayong umalis siya sa poder ng magulang niya? Matutupad niya ba ang isa sa mga pangarap na maging model inside and out of asia? O, mananatiling Rianna Zane Tan na siyang apihin? Makatatayo kaya siya sa sarili niyang paa at mapalalagpasan ang mga pagsubok na siyang dumating at darating sa kaniyang buhay?
©SAYMERCY
ᥫ᭡Don't Forget To Vote And Commentᥫ᭡
Stay tuned, and wait for the next episode.ᥫ᭡Lalovesᥫ᭡<?
- Writer
