Aşkın Nazlı Hali

Bölüm 3 Kısım 1

Bölüm 3

Sıkıntıyla ellerini saçlarının arasından geçirdi Naz bir kez daha. Bunu sabahın bu erken saatlerinde, kaçıncı kez yaptığını unutmuştu. Gözleri yatağının üzerindeki kıyafetlerden oluşmuş küçük temsili dağa takıldı. Sonra da hazır olduğunu düşündüğü ama aslında hiç de hazır olmayan valizlerine baktı. Birkaç kıyafet daha sıkıştırabilirdi belki içlerine. Ebatlarına göre orta boy ama içine eşyalarını tam anlamıyla tıkıştırmasından sonra büyük boy ebatlarına ulaşan valizi çekiştirerek yere yatırdı ve yavaşça fermuarını açmaya başladı.

“Kızım o valiz daha fazla eşyayı almaz ki… Yeni bir valiz daha yap bari yanına,”dedi Aysun Hanım.

Bir valizi daha taşımayı göze alamayan Naz’sa hemen itiraz etti. “Olmaz anne. Sadece birkaç parça daha alacağım. Onlar için de yeni valiz yapamam,”derken dudaklarını büzdü. Bu valizlerin hepsini kendisinin taşıyacağı gerçeği aklına geldikçe başının en ücra köşelerine dahi ağrılar giriyorken bir valiz daha yaparak o ağrıları katlayamazdı.

“Güzel kızım; ama böyle de hepsi kırışacak. Ütülemek zorunda kalacaksın,”diyen dadısının sözlerinden sonra gözleri şaşkınlıkla açılmıştı.

“Ütü mü?!”derken deyim yerindeyse ufak bir çığlık atmıştı. Ütü yapmak nefret ettiği ev işleri kategorisindeki seçeneklerin arasında en nefret ettiğiydi. Teslim olurcasına derin bir nefes verdi. Çok ama çok küçük bir el çantası, belki de başına o kadar çok dert açmayabilirdi.

Günün başından beri yaşadığı sıkıntı çoğalırken dehşetle açtığı valize baktı. Hâlbuki ne kadar da çok çaba ve zaman harcamıştı kapatabilmek için!

“Benim ütüm var mı?” diye sorarken yere, kalçasının üstüne oturarak annesine baktı. Yeni başlayacağı hayatta tüm eşyalarının seçimini annesine bırakmıştı; çünkü fark etmişti ki yeni bir ev kurmak dehşet bir olaydı. Annesi ne için ne gerekeceğini kesinlikle ve kesinlikle kendisinden daha iyi bildiği için, her şeyi annesinin üzerine yıkmıştı. Ayrıca… Alışveriş yapma sebebi yeterince canını sıkarken yaptığı alışverişten de zevk almadığı gibi, bir de o alışveriş işkence hâlini almıştı. Şu an evindeki eşyalardan hatta evinden dahi bir haberdi. Yani sonuç olarak şu an bir ütüsü olup olmadığını bilmiyordu. Bir de herkes kısa süre içerisinde evine alışacağını söylüyordu. Ne kadar da yersiz bir düşünceydi bu!

Yeni bir çanta almak için giyinme odasına yöneldiği sırada odasının kapısı açıldı. Üst üste yığılmış olan çantaların bulunduğu rafı şöyle bir tararken babasının şaşkınlık dolu sesi geldi kulaklarına. “Kızım, biz senin tüm eşyalarını göndermemiş miydik zaten?!”

Babasının son zamanlarda kendisiyle konuştuğu nadir zamanlardan bir tanesiydi şu an ve onun kendisine bu kadar uzun bir süre küs kaldığına inanamıyordu Naz. Bu durum ilk defa başına geliyordu ve son olmasını diliyordu içten içe. O, babasıyla küs kalabilen ve buna dayanabilen kızlardan değildi. Bu kadar kızgınlığına ve küslüğüne rağmen babasının, yeni evi için alışveriş yapmalarını istemesi bile şaşırtmıştı genç kadını. Babasının yaşadığı o sinir harbinden sonra, Naz babasının onu hiçbir şeyi olmadan göndereceğini bile düşünmüştü; ama babası bunu yapmamıştı. Üstüne üstlük yaşayacağı evi de babası seçmiş ve kiralamıştı. Ama böyle bir şeyin ilk ve son olacağını da üstüne basa basa ikaz etmiş hiçbir şekilde ekonomik destek sağlamayacağını da bir kızın çeyizine işlediği nakışlar misali ince ince işleyerek belirtmişti.

Gözleri aradığı küçük çantayı bulduğunda “Evet göndermiştik,”diye seslendi odasına doğru, bir yandan da üst raftaki çantaya uzanmaya çalışıyordu. Çantayla birlikte odasına döndüğünde yatağına oturarak, yatağının üzerindeki küçük kıyafet yığınından birkaç parça kıyafet seçmeye başladı.

“Madem gönderdik de bunlar ne kızım? Bunları da gönderseydin ya,”diyen Cengiz Bey, hoşnutsuzca kızının valizlerine baktı.

Burberry, Chanel, Gucci ve daha nicelerini düşününce… Onların, göz bebeklerinin, yanında olması daha güvenliydi.

“Bunların içinde riske atamayacağım şeyler var baba. Başlarına bir şey gelme ihtimalini kesinlikle göze alamam.”

Cengiz Beyin gözleri yere serilmiş büyük boy gibi görünen ama aslında orta boy olan valizde, kesinlikle küçük sıfatını karşılamayacak olan geniş makyaj çantasında, dizüstü bilgisayar çantasında, başka küçük bir valizde ve kızının an itibariyle doldurmakta olduğu mini el çantasında dolaştı teker teker. En son bakışları, kızının yeşil bakışlarıyla çakıştı.

“Taşıyabileceksen benim için sorun yok. Ama… Cebine güvenip de ben adam tutar taşıtırım diyorsan sen bilirsin,”diyen babası sonrasında “Kahvaltı hazır bir an önce gelin de yiyelim,”diyerek odadan çıktı.

Kendi cebinin hesabı söz konusu olduğunda Naz diken üstünde hissediyordu kendini. Çünkü şimdiye kadar cebine kemer takarak sıkmak zorunda kalmamıştı. Elindeki küçük valiz sanki elini yakmış gibi hemen bıraktı ve bakışlarını valizlerine çevirdi. Bunlar muhakkak uçakta kilo sınırını aşacaktı. Aşacaktı aşmasına ama kilo başı ne kadar tutuyordu ki? Ne kadar tutabilirdi yani? İki üç lira olabilirdi diye düşündü kendince. Bunu düşünürken yeşil bakışları kısıldı ve biçimli kaşları çatıldı. Buna inanamıyordu! Gerçekten inanılmazdı! Şimdiye kadar bir kere dahi kilo sınırını aşmadığı yolculuğu olmamışken nasıl olurdu da kilo başı ne kadar tuttuğunu bilemezdi. Tekrar yerdeki valize bir de elindeki bluzuna baktı. Bu bluz kesinlikle yerdeki bu valize sığacaktı. Sığmak zorundaydı. Kilo aşımına para verecekken bir de eşya taşımak için kimseye ekstra para veremezdi.

Bluzunu valize koyduktan sonra kapağını kapattı ve şimdi sırada fermuarı kapatmak vardı. Hiç düşünmeden valizinin üzerine oturdu. Fermuarla savaşırken bir yandan da söyleniyordu. Fermuarı kapatır kapatmaz önüne düşen saçlarını, başını geriye atarak savurdu ve valizinin üzerinden kalktı. Gururla valizine baktı. Gerçekten bu derece şişirilmiş bir valizi kapatmak büyük bir başarıydı.

“Hadi kahvaltıya inelim hanımlar,”diyerek bir annesinin bir de dadısının koluna girmeye yeltendiği sırada annesi durdurdu. Cebinden para çıkararak Naz’a uzattı.

“Kızım al bunu koy kenara. Yok say bu parayı anneciğim. Çok ihtiyacın olmadan harcama sakın. Baban sonuna kadar haklı da olsa, ne olur ne olmaz, tamam mı kuzum?”

Anne yüreğiydi işte. Dayanamamıştı Aysun Hanım. Naz, annesinin uzattığı iki yüzlük birkaç banknotu aldı ve önce annesinin yanağına sımsıcak bir öpücük kondurdu. Sonra da yatağının üzerine saçılı durumdaki eşyalarının arasından cüzdanını bularak, elini ısıtan parayı cüzdanına koydu. Böyle bir yardıma kesinlikle ve kesinlikle hayır diyecek lüksü yoktu. Tekrar annesinin ve dadısının koluna girerek onları odasının kapısına yönlendirirken, nakit para durumundaki sıcak hava dalgalanması yüzüne de yansımış, keyfi biraz daha yerine gelmişti. Kredi kartı olmayabilirdi; ama nakit para durumu şimdilik garantideydi.

Kahvaltı sessizlik içinde geçerken sadece çatal bıçak sesleri sessizliği bölüyordu ve Naz bu seslere minnettardı. Kendisini çok gerilmiş ve anne babası tarafından azarlanmış küçük çocuklar gibi hissediyordu. O küçük çocuk üstüne üstlük şimdiden sonra da yalnızdı. Olmayan keyfi onu daha fena hâlde yakalamışken iştahı kaçmış çatal bıçağını kenara bırakmıştı.

Bakışlarını havuza, sonrasında havuzun ötesinde görünen deniz manzarasına çevirdi. Bunu gerçekten çok özleyecekti. Şimdiye kadar hiç tek başına yaşamamıştı. Gideceği yerde de bunun pek eğlenceli olacağını düşünmüyordu. Karşılaşabileceği şeyler aklına geldikçe buz kesiyordu. Acaba aldığı üç kuruş maaşla ay sonunu nasıl getirecekti? Belki de biraz olsun maaşını arttırıp kenara para koyabilir sonrasında da güzel bir tatile çıkabilirdi. Hem neden bu durumu bu kadar kendine işkence hâline çeviriyordu ki? Belki de tatil onun ayağına gelirdi. Belki de maaşını henüz almamışken bunları düşünmek için erkendi.

“Aman kızım evinde tek başınasın, kendine çok dikkat et. Yemek yapmak konusunda pek tecrübeli değilsin ya anneciğim, biraz öğrenene kadar hafif şeyler yap, olur mu? Başta çok karışık tarifler deneme mesela…”diyen annesinin sözünü babası kesti.

“Annen kendi kendini zehirleme, demeye çalışıyor.”

Aynı anda hem Naz hem de Aysun Hanım ona doğru dönmüşlerdi. “Aşk olsun baba. O kadar mı kötüyüm yemek yapma konusunda?!”dedi genç kadın hayretle.

Cengiz Bey, hiç istifini bozmadan cevap verdi. Belli ki hâlâ kızına karşı tavırlıydı. “Pek tecrübeli değilsin, demek daha doğru. Gerçi pek tecrübe edinmek gibi bir niyetin de yok ya. Dadından ya da annenden birkaç şey öğrenseydin şimdi annen bu konuda meraklanıyor olmazdı.”

Dudakları istem dışı bükülürken başını başka yöne çevirdi. Babası gerçekten acımasız davranıyordu. O kadar da kötü değildi. Bulunduğu girişimlerde tencerelerin dibini tutturmuş ya da yapacaklarını fazla kızartmış hatta baharatlarını biraz fazla kaçırmış olabilirdi; ama şimdiye kadar kimseyi zehirleyecek duruma gelmemişti!

Annesi söze başlayınca bakışlarını tekrar annesine yönlendirdi.

“Yapa yapa öğreneceksin anneciğim, sen bakma babana. Dadınla beraber senin sevdiğin ve kolayca yapabileceğin birkaç yemeği yazdık sana. Yerleşene kadar bir süre de olmazsa dışarıdan söylersin,”diyen Aysun Hanım, Cengiz Beye kızgın bakışlar atmayı ihmal etmiyordu.

“Hazıra dağ dayanmaz kızım. Bunları yaparken cebinin hesabını yapmayı da unutma,”diye tekrar lafa karıştı babası.

Aysun Hanım kaşlarını çattıktan sonra sanki eşinin dediklerini hiç duymamış gibi tekrar konuşmaya başladı. “Aman anneciğim kapını bacanı iyi muhafaza et. Haberlerde neler duyuyoruz? Şimdi bir de tek başına kalacaksın. Aklım sende kalacak zaten…”diyerek söze başlayan Aysun Hanımın sözleri bir kez daha Cengiz Bey tarafından bölündü.

“Aysun, böyle düşünceleri aklında getirip de paranoyaklaşma. Sarıkamış zaten küçücük yer ve merkezinde koskoca tugay var. Elini attığın yer ya asker ya öğretmenmiş. Ne olduğunu anlamadan Naz alışır bile oraya,”diyen Cengiz Bey umursamaz bir tavırla yemek yerken, Naz babasının nasıl olup da biricik kızını kilometrelerce ötelere gönderirken annesi gibi telaş yapmadığına şaşırıyordu.

“Aman iki laf da ettirmiyorsun Cengiz. Ne kadar rahat bir adamsın?! Biricik evladımız tek başına yaşam kurmaya hazırlanıyor, sen de benim tüm telaşımı ağzıma tıkıyorsun. Pes!”diyerek sitem etti Aysun Hanım.

Cengiz Bey, sakince çatal ve bıçağını bırakarak arkasına yaslandı. Doğrudan eşine bakarken hâlâ son derece ifadesizdi. “Naz, tek başına hayat kuran ne ilk ne de son kişi. Ama bu derece rahat koşullar altında, kendisi için önceden başkaları tarafından hazırlanmış yaşamına giden ilk kişi olabilir,”derken çayına uzanmış ve rahatça bir yudum almıştı.

Naz, babasının bu kayıtsız hâlini görmeye daha fazla katlanamayarak başını başka yöne çevirdi.

“Neyse, kızım biz seninle daha sonra konuşuruz. Belli ki baban konuşmamıza pek izin vermeyecek,”diyen Aysun Hanım da aynı Naz gibi başını başka bir yöne çevirdi.

Cengiz Bey, iki kadın tarafından kendisine karşı yapılan bu hareket sonrasında annesinin kızı diye düşünmekten alamadı kendisini. Dudaklarında peyda olmaya başlayan gülümsemeyi bastırırken tekrar konuşmaya başladı.

“Madem sen ve annen konuşmanızı bitirdiniz artık ben konuşabilirim. Harcamaların konusunda daha önceden de söylediğim gibi tüm kredi kartların iptal edildi. Sadece biri dışında. Tabi istersen bu kartı iptal ettirebilirsin; ama belki kullanmak isteyebilirsin diye düşündüm. Fakat… Ödemesi tamamen sana yönlendirilmiş durumda. Şayet olur da ödemeyi geciktirirsen ya da ödeyebileceğin kadar harcamazsan bunun geri dönüşü tamamen sana olacak,”dedikten sonra eşine döndü.

“Senin yerinde olsam kızımla olan konuşmalarımı şimdi, burada yapardım; çünkü sevgili kızımızın seni arayarak karşılıklı konuştuğunuz her bir dakika, kızının sahip çıkamadığı cüzdanına yansıyacak… Yansımak demişken…- Naz’ın söylenenleri idrak etmek ister gibi kıstığı bakışlarına çevirdi Cengiz Bey bakışlarını. – Her ay kullanım ücretini aşarak gelen telefon faturan sana ait bu kredi kartına otomatik ödeme talimatı ile yansıtılmış durumda. Çene çalmak için harcadığın her bir boşa dakikayı ay sonunda ekstrende faturalandırılmış bir şekilde bulacaksın kızım.”

Duyduklarıyla önce yutkunmak zorunda kaldı genç kız. Aslında boğazı kupkuru olsa da boğazındaki o koca yumruyu aşağı indirmek istiyordu; ama başarılı olamıyordu. Hiçbir zaman kredi kartı ekstresi ile barışık bir insan olmamıştı, şimdi nasıl olacaktı da ona zeytin dalı uzatacaktı?! Eğer kendi üç kuruşluk maaşı ile ödeme yapacaksa… Allah’ım nasıl olup da alışveriş yapacaktı?! Babasının söylediklerine göre belli ki ilk kemeri telefon faturasına takmalı ve harcadığı dakikaları zincire vurmalıydı.

“Sana zorluk olmaması açısından elektrik, su ve doğal gaz faturalarını da otomatik ödeme talimatı ile kartına yönlendirdim. Malum sen bu faturalara pek alışık değilsin. Ödemeyi unutman senin için pek hayırlı olmaz. Ay sonu borcunda bunları da takip edersin.”

Elektrik, su ve doğal gaz… Bunlar pek dert olmasa gerekti. Yani… Şimdilik öyle olduğunu zannediyordu. Tek bir kişi ne kadar su ve elektrik harcayabilirdi ki? Gerçi sıcağı seven bir insan olarak doğal gaz belki problem olabilirdi.

“Alışveriş yapmak istersen de kartının limitine göre taksitlendirme yaparsın artık. Ama sakın taksit yapıldığında aldığın şeyin sana Kızılay’ın verdiğini zannetme kızım. Bunlara göre de limitini arttırıp azaltmak sana kalmış. Gerçi senin yerinde olsam limiti oldukça aşağı çekerdim.”

Kredi kartı resmen kelepçelenmişti. Kendi yapacağı alışverişlerini kendi ödemesi demek, Naz’ın mütemadiyen aç yaşaması gerektiği anlamına geliyordu. Duydukları yüzünden kendini hasta gibi hissetmeye başladı. İstem dışı masa örtüsünü sıktığının farkında değildi.

“Bir de ev kiran var tabi. Sana daha önce verdiğim hesap numarasına her ay düzenli olarak kiranı yatırmayı ihmal etme. Ev sahiplerin oldukça sakin insanlar olsa da sen aksatmamaya bak kızım. Bize de ödemeler konusunda güvenme. Bu bize, deden de dâhil.”

Bu son olmalıydı artık! Bu kadar şeyi ödedikten sonra bırakın kendi özel alışverişlerinin ücretlerini karşılamayı başta ne yiyip ne içecekti?! Hızla masadan kalktı ve doğrudan babasına baktı.

“Madem yeni bir hayata başlıyorum... Mutlaka çaresine bakarım,”derken kendi söylediklerine başta kendisi zerre kadar inanmıyordu. Ama inandığı bir şey vardı, bu lafların sonrasında babasından asla para istemeyecekti. Annesini zor durumda bırakmamak için annesinden de isteyemezdi. Ama dedesi konusunda fikirleri biraz muğlaktı. “Ben eşyalarımı toparlamaya gidiyorum,”diyerek koşar adım eve doğru yöneldi. Sinirden gözleri dolmaya başlamıştı. Ayaklarını sertçe yere vururken odasına girer girmez kapıyı kapattı ve sırtını kapının soğuk yüzeyine yasladı.

Odasına şöyle bir göz gezdirdi. Öyle soğuk görünüyordu ki... Ve bunu hissetmenin verdiği mutsuzlukla bir kez daha yutkundu. Belli ki boğazında takılan, kendisini boğmaktan beter eden yumrunun gitmeye zerre kadar niyeti yoktu. Yaptığı bir hatanın böylesine devlet meselesi havasında büyütülmesine bir anlam veremiyordu. Resmen kendi evinde, yüksek gerilimli bir soğuk savaş ortasında kalmış gibi hissetmekten alamıyordu kendisini. Düşüncelerinin verdiği hoşnutsuzlukla dişlerini sıktı. Buna daha fazla katlanmayacaktı! Onu kendi hayatına yabancıymış gibi hissettirmeye çalışmak da ne demekti?! Babasının yaptığı tam anlamıyla buydu. Her fırsatta idame ettirdiği hayata dair iğnelemelerle karşı karşıya kalmak, şu koskoca hayatta küçücük bir boşluğu dahi dolduramadığı hissine kapılmasına neden oluyordu. Ama bu son olacaktı!

Başını dik tuttu sinirle. Kendi hayatının iplerini ele alma vakti gelmişti. Bunları yapan her şeyden çok sevdiği babası dahi olsa, buna katlanmayacaktı. Derin bir nefesle doldurdu ciğerlerini ve yatağının yanındaki komodinin üzerindeki telefona uzandı. Yeni bir günde, kendisine ait olan bu hayatı tam anlamıyla kabullenmişken bu hayata dair attığı ilk adım; kendisini kilometrelerce ötelerdeki sürgün yerine götürecek olan uçak için bir taksi çağırmak olabilirdi.

Son hazırlıklarını tamamladıktan sonra üzerine montunu giyerek aynada kendisine baktı. Oldukça uyumlu, şık ve bir o kadar da rahat görünüyordu. Topuklarının üzerinde dönerek kapıya yöneldiğinde üzgün, şımarık kız çocuğunun yerini adımlarından emin genç bir kadın almıştı. Merdivenlerden inerken son basamakta salonun ortasında ayakta durmakta olan dedesini fark etti. Dedesi garip bir yüz ifadesiyle ona bakarken o da ne olduğunu anlamaya çalışır bakışlarıyla tam dedesinin önünde durdu.

“Sen dedene küs müsün bakalım, prensesim?”

Kısılmış bakışları duyduğu ufak şaşkınlıkla açılırken biçimli kaşları kalktı önce, sonrasında dedesinin söylediklerini çürütürcesine gülümsedi.

“Olur mu öyle şey? Ben sana nasıl küsebilirim ki dedeciğim?”derken kollarını dedesinin boynuna dolayarak yanağına ufak bir öpücük kondurdu. Ardından başını gömdüğü omuzdan kaldırarak hafifçe geri çekildi. Dedesi ise bir an için bahçeye açılan kapıya sonra da torununa bakmıştı.

“Baban ne derse desin biricik torunumu parasız pulsuz oralara gönderecek değilim. Al bakalım şunu.”diyerek elindeki banknotları uzattı.

Renk renk banknotları bir arada gören Naz’ın içi bir kez daha rahatladı. Paranın böyle bir gücünün olduğundan bihaber olsa da insanın ekonomik yönden güvencede olması oldukça rahatlatıcıydı. Şu an bunu ilk elden tecrübe etmişti. Hiç itiraz etmeden parayı alarak dünyaları sığdırdığı çantasındaki cüzdanına yerleştirdi ve teşekkür niyetinde bir öpücük daha bahşetti dedesine.

“Baban duymasın ama,”diye fısıldadı dedesi bu esnada. Naz ise ufak bir kahkaha attı. Babasından ne kadar da çok korkuluyordu böyle? Ama yine de kimse yapacağından geri kalmıyordu. “Duysa benim açımdan da pek iyi olmaz,”derken gülümsemesini saklama gereği görmedi.

Eşyalarının indirilmesi talimatını verdikten sonra dedesiyle beraber bahçeye çıktı. Anne ve babası havuz başındaki koltuklarda kahvelerini yudumluyorlardı. Dedesi de onlara katılırken genç kız tam önlerinde durdu.

“Mehmet bıraksın se…”diyen babasının sözlerini “Gerek yok taksi çağırdım. Kendim gidebilirim,”diyen Naz böldü. Bakışları keskin, burnuysa tam olması gerektiği gibi biraz havadaydı.

O esnada bahçeye giriş yapan bir aracın sesiyle bakışlarını sesin geldiği yöne çevirdi. Taksi gelmiş, eşyaları da çalışanlar tarafından taksiye yerleştiriliyordu. Sonrasında ise yapılacak tek şey ufak vedalardı!

Önce dedesine sarıldı. Sonra annesine… Sıra babasına geldiğinde önce durakladı. Babası ona hâlâ kızgındı, gerçi sadece babası değildi kızgın ve kırgın olan. Ama böyle dargın ayrılmak içine sinmiyordu. Çünkü ne kadar annesine benzerse benzesin o, babasının kızıydı! Babası onu her daim şımartan, koruyup kollayan, her hatasında ona gülümseyip elinden geldiğince doğruya yönlendirendi. Gerçi son vukuatından sonra gülümsememişti; ama bu derece kızgınlık da fazlaydı.

“Ne kadar kızsam da sana, başın sıkıştığı zaman ilk beni arayacaksın Naz. Seni beş parasız bırakacak değilim, hesap kartında nakit paran var. O seni maaşını alana kadar idare eder. Gerçi… Annen ve deden de eminim ki destek çıkmışlardır,”diyen Cengiz Bey, yan gözle Aysun Hanıma ve Hilmi Beye bakmıştı. Hilmi Bey, yaramazlık yapmış küçük çocuklar gibi bakışlarını kaçırırken Aysun Hanım doğrudan eşine bakmıştı.

“Tabii ki de çıktım. Biricik kızım o benim,”derken sanki kızını şimdiden özlemiş gibi bakışlarını kızına çevirdi Aysun Hanım.

Bakışlarını eşinden çeviren Cengiz Bey, kızına döndü tekrar. Onun üzgün bakışlarıyla karşılaştığında daha fazla sert tavrını koruyamadı. Nasıl koruyacaktı ki? Sevdiği kadınla ortak parçası vardı karşısında. Hem de sevdiğinin tam kopyası olan... Ve dile geldi o parça.

“Ben… Özür dilerim baba. Farkındayım… Yaptığım şey yanlıştı ve özür dilemek yerine üste çıkarcasına yaptıklarımı savundum…”derken istemsizce dudağını ısırdı genç kadın ve sözlerinin devamını babası getirdi. “O inmek bilmez burnunun dikine gittin. Her zaman olduğu gibi.”

Babasının söylediklerini kabul edercesine başını eğdi önce, sonrasındaysa masum bakışlarını babasına çevirdi. Babasının buna dayanamayacağını biliyordu ve öyle de oldu. Babası onu kendisine çekerken fırsattan istifade sımsıkı sarıldı ve başını göğsüne yasladı. Cengiz Bey hafifçe geri çekildiğinde o da başını yasladığı yerden kaldırdı. Babası çenesinden tutarak başını havaya kaldırdığında doğrudan bakışları kesişti. Babasının bakışları biraz önceki sert nazarlarının aksine bu kez gülümsüyordu.

“Senin bu inmek bilmez burnun hiç sürtülmeyecek, değil mi?”derken gülümseyişi daha da büyümüş ve genç kadının burnuna küçük bir öpücük bırakmıştı. Naz’ın gözleri dolarken kendine hâkim olamayarak babasına tekrar sarıldı. Sözcükleri başını gömdüğü göğüste kayboluyordu. “Seni seviyorum baba,”dedi boğuk sesiyle. Cengiz Bey, kızının saçlarına ufak bir öpücük bırakırken kokusunu ciğerlerine doldurmayı da ihmal etmedi. “Ben de seni seviyorum küçük öğretmenim benim.”

Babasından zorla ayrıldıktan sonra, geriye doğru birkaç adım atarak ailesine ve evine son bir bakış attı. Onlara gülümseyerek zoraki adımlarla taksiye yönelirken babasının sesiyle tekrar onlara doğru döndü. “Her fırsatta bizi aramayı ihmal etme,”demişti babası.

Duygusal havayı dağıtmak ister gibi ufak bir kahkaha attı. Onları bir daha göremeyecekmiş gibi hissetmesi çok sinir bozucuydu!

“Üzgünüm; ama artık ben bir devlet memuruyum. Geçindirmem gereken bir evim ve düşünmem gereken faturalarım var. O yüzden siz beni arasanız daha iyi olur,”derken yine kendinden emin ve bilmiş tavrı yerli yerindeydi. Yüzündeki eğri gülümseme de öyle.

“Madem öyle sen çaldır biz seni ararız; ama merak ediyorum… Hangi devlet memuru o kadar uzun mesafe için taksi çağırır acaba? ”dedi babası da kızının havasına kapılmışken.

Babasının söyledikleriyle taksiye yan gözle bir bakış attı. Ne kadar tutabilirdi ki?! Ehliyetini aldığından beri zorda kalmadıkça taksiye binmemişti. Rahatına düşkünlüğü sebepti buna. Neyse… Şimdi bunu düşünmeyecekti. “İnsan alışkanlıklarından kolay vazgeçemiyor,”derken gülümsemesi yüzünde büyüdü.

Babası tarafından affedildiğini bilmek, üzerinden tonlarca yük kalkmış gibi rahatlamasını sağlamıştı. Bu rahatlıkla taksiye doğru yöneldi. Takside yerini aldığında şimdiden çoğalmaya başlayan özlemiyle baktı ailesine. Taksi hareket ederek yola koyulduğunda babasının son kelimeleri yankılandı bir kez daha zihninde. Küçük öğretmenim demişti babası ona. Uzun zaman önce babası ona böyle hitap etmeyi bırakmıştı. Gözlerinde hapis tutmaya çabaladığı bir yaş kayıp düşerken hızla yakaladı onu ve gülümsedi. Görmeyen gözlerle bakışları altında kayan şeritleri izlerken gülümsemesinin büyümesine engel olamadı. Olmadı da. Çünkü artık o, babasının küçük öğretmeni, büyümüştü. Büyümüş ve gerçek bir öğretmen olmuştu.

***

Taksi yolculuğunun ilk on dakikasında yüzünü uzun zaman sonra güldüren güzel duygulara kapılmışken sonrasında geçen her bir dakikada sona yaklaşmanın verdiği panikle telaşı ağır basmıştı. Asık yüzüne eşlik eden kafasındaki kaosla, yaklaşık yarım saat süren taksi yolculuğunun sonuna gelmişken derin bir nefes alarak şoförün olduğu tarafa çevirdi başını. Gözüne takılan bir şeyle önce gözleri kısılırken, taksi şoförü aracı durdurmak için frene bastığında o gözünün önündeki dehşet manzarasıyla boş bulunarak hafifçe silkelenmişti. Gözleri yuvalarından çıkarcasına açılırken aldığı nefesi verememişti bile! Taksimetrenin rakamları, tüm halkı hazırlıksız yakalayıp bir anda fırlayan dolarla yarışır durumdaydı. Dolar bile bir anda bu kadar tavan yapmış olamazdı!

Şoför sanki Naz taksimetredeki cüzdan yakan rakamı görmüyormuş gibi ücreti söyleyince, genç kadın vücudundan ufak çapta bir elektrik geçmiş gibi ürkerek kendisine gelmişken hızla başını çantasına gömerek cüzdanını buldu ve banknotlarından birinin ellerinden kayıp gidişini çaresizce izledi. Ardından hızla taksiden indi. Eşyalarını alarak iç hatlar girişine doğru ilerlemiş güvenliğin olduğu yere ulaşmıştı. Sıra kendisine geldiğinde valizini X-ray cihazına koymak için valizinin kulpunu kavradığında büyük bir çaba sarf ederek kaldırmayı denedi. Ama valizi birkaç santim yerden havalanmak dışında hiç hareket etmemişti. Taksiden sonra yaşadığı ikinci şaşkınlıkla valizine baktı. Bunun içini bu kadar doldururken aklının nerede olduğunu düşündü bir an! Belli ki kendisinin taşıyacağı, valizlerini doldururken zerre kadar aklına gelmemişti.

Bir kez daha kaldırmayı denedi ki denemek değil düpedüz çabalamaktı ve boşa bir çabaydı, bileğinin acısıyla hafifçe inleyerek valizini bıraktı. Bileğini eliyle ovuştururken duyduğu bir sesle başını kaldırdı. Karşısında tanımadığı bir adam duruyordu ve mavi bakışlarında yansıyan bir ilgiyle kendisine bakıyordu.

“Yardımcı olmamı ister misiniz?”

İster miydi? Hem de nasıl?! Tekrar valizlerine çevirdi bakışlarını ve adama baktığında çok ağır oldukları hakkında adamı uyarmak geçse de içinden, adamın uzun boyuna orantılı fit vücudunu gördüğünde uyarmanın gereksiz laf kalabalığı olacağını düşünerek büyük bir memnuniyetle konuşmaya başladı.

“Aslında… Çok iyi olur.”

Gerçekten de memnundu; çünkü eğer bu kurtarıcı çıkıp da kaslı kollarıyla imdadına koşmasaydı babasının dediği gibi parayla taşıtacak birilerini bulması an meselesiydi. Valizler sonrasında yaşadığı bu ufak mutlulukla kendisini de adamın kollarına atabilirdi. Yani… Son zamanlarda yaşadığı onca stresli günlerden sonra, bu mutluluk onu nasıl bir hâle getirmişti? Nasıl hâllere düşmüştü? Bu duyguları es geçerken, adamın kolaylıkla kaldırdığı valizlerine baktı. Onlar da kendisi gibi hâllerinden oldukça memnundular.

X-ray cihazından geçtikten sonra kurtarıcısına teşekkür ederek check in işlemlerini yaptırmak için gişelere yöneldi. Tartılan valizleri gördükçe kendisini düşünmekten alamıyordu. Manikürlü parmaklarını saçlarının arasından geçirirken geriye doğru attırarak hareli yeşillerini valizlerine çevirdi. Durum vahim görünüyordu. Sıra kendisine geldiğinde işlemlerini yaptırdı ve kaçınılmaz son olan valizleri tartının üzerine koymak vardı sırada. Derin bir nefes alarak kaldıramayacağından emin olduğu valizin kulpuna uzandığında duyduğu sesle durdu. İşte yine o sesti! Derin bir oh çekerken sanki valizler kendinin değilmiş gibi hafifçe uzaklaştı.

“Ben hallederim,”diyen adam valizlerini itinayla tartının üzerine koyarken bakışları genç kadındaydı; ama Naz bunun zerre kadar farkında değildi. Onun gözleri çıldırmışçasına, ivmesiz bir şekilde hızla artmakta olan, tartı üzerindeki sayısal değerlerdeydi.

“Kırk iki kilo bagaj fazlanız var, Naz Hanım,”diyen görevlinin sesiyle bakışlarını, bunun sorumlusu görevliymiş gibi hızla ona çevirdi.

Duyacağı cevaptan ne kadar korksa da “Fiyat olarak… Ne kadar tutuyor?”diye sordu. Sordu sormasına ama duyduğu cevap bir an için cüzdanında soğuk hava dalgaları estirmeye yetmişti.

“Toplamda iki yüz on lira.”

Dili lal olmuşçasına hemen cüzdanını çıkardı. Yapacak bir şeyi yoktu. Bu eşyaların hepsi onunla beraber gelmek zorundaydı ve ötesi yoktu. Ama neden zararlı çıkan moda aksesuarları fuarından aldığı yüzde yüz deri cüzdanı oluyordu?!

Ödemeyi yaparak biletini aldıktan sonra kafasında, cüzdanında kalan banknotların hesabını yaparken kurtarıcısını hatırlayarak başını kaldırdı. Adamın mavi bakışları üzerinde geziniyordu.

“Size gerçekten de çok ama çok teşekkür ederim. Bugün beni kırk kilo üzerindeki bir yükten kurtardınız,”dedi samimiyetle tebessüm ederek ve devam etti. “Bu iyiliğinizin karşılığında size bir kahve ısmarlayabilirim isterseniz.”

Bu normalde olsa yapacağı bir şey değildi; ama bu adam ona gerçekten yardımcı olmuştu. Adamın cevabını beklerken adamın yüzünde peyda olan üzgün gülümsemeye takıldı bakışları.

“Aslına bakarsanız çok iyi olurdu; ama...” derken mavilikleri içtenlikle bakıyordu. “Uçurmam gereken bir uçak var ve ben ilk defa bir uçuş için istekli değilim.”

Karşısındaki adamı bir kez de öğrendiği yeni bilgilerle tarttı. Sesindeki boğuklukla pilot olmaya adaydı; ama görünüm itibariyle bir uçak kokpitine kapatılamayacak kadar yakışıklıydı. Yine de bir uçak haricinde bir uçak dolusu genç kadını da çok rahat uçurabilirdi. Gerçi kendisi bunun şu ana kadar farkına varmamıştı. Adamın sözünü devam ettirmesi için cesaret verircesine gülümsedi.

“Sizin bulunduğunuz uçağın uçuşunda olmayı ve sizi güvenle varmak istediğiniz yere ulaştırmayı çok isterdim.”

Bir bayanı beğenerek ona yaklaşımda bulunmak ayrıca bunu kibarca belli etmek elbette ki doğaya aykırı bir durum değildi. Naz, güzel bir kız olduğu ve beğenildiği için de adamı suçlayamazdı. Ama zaman yanlıştı. Çünkü Naz’ın aklı, bozuk musluk suyu gibi cüzdanından akıp giden paraya takılmışken ve olmayan keyfi bu durumla iyice kaçmışken kurtarıcısı pek dikkatini çekmiyordu. Ve evet! Naz bu adamın bir pilot olduğuna gerçekten inanmıştı. Ama can güvenliğinden zerre sakınmayan bir pilottu hem de. Çok yüksek irtifada uçuyordu. Ama iniş takımlarını açamadan piste çakılması an meselesiydi.

“Bu durum benim için güvenli olsa da sizin için olmayabilirdi,”derken sözlerinin anlamını yumuşatmak için küçük bir kahkaha atmıştı. Kurtarıcısına karşı sert olmamalıydı. “Tekrar teşekkür ederim. İyi uçuşlar,”diyerek adamın bir şey söylemesine fırsat vermeden ikinci geçişe doğru ilerlemeye başladı. Birileri tarafından izlendiği hissiyse tüm sırtında varlığını hissettiriyordu.

İkinci geçiş sonrasında biletine bakarak uçağının yolcu alacağı kapı numarasına doğru ilerledi. Bu ilerleyiş sırasında telefonu çalmaya başladı. Anne ve babası olmalıydı. Bu hengame içinde onları aramayı atlamıştı.

“Anneciğim,”diyerek açtı telefonu.

“Kızım ulaşabildin mi hava alanına? Saat kaç oldu aramadın da merak ettim.”

Gözleri kapı numaralarını tararken kısılmıştı ve aradığı numarayı görünce oraya doğru yürümeye başladı. “Ulaştım da ulaşana kadar ne badireler atlattım. Cüzdanımı tırtıklayan bir taksici yetmezmiş gibi, yine cüzdanımla beraber beni de benden almaya niyetlenen bir gişe görevlisiyle karşı karşıya kaldım. Uçaktan indikten sonra nelerle karşılaşırım… Şu an bunları düşünmek istemiyorum ve sen anneciğim… Biricik kızını bu konuda uyarmalıydın,”diyerek kapının bulunduğu salona giriş yaptı. Çoğu yer dolu gibi görünüyordu.

“O kadar eşyayla taksiye binmen iyi oldu annem. Gerçi keçilik yapıp da taksi çağırmış olmasaydın bizimkilerden biri seni bırakabilirdi; ama neyse… Sen paraya sıkıştığında ben sana gönderirim.”

Son cümlesini söylerken gizli saklı iş yapan birinin edasıyla sesini kısmış fısıltıyla konuşmuştu annesi. Bu ses tonunun kulağına gelişi öyle hoştu ki gülmeden edemedi. Annesi hiç yapmadığı şekilde babasının arkasından iş çeviriyordu.

“Babana bakma sen! Tüm hesapları kontrol ediyor olabilir; ama onun kontrol edemediği şeyler de var.”

Bu lafın üzerine kalabalığı hiçe sayarak kahkaha atmadan edemedi. Demek ki evlat söz konusu olduğunda insan, eşine bile karşı gelebiliyordu. Yine de annesini zor duruma düşürecek değildi.

“Baban da iyi kızım. Sen gittin diye ev bir boş kaldı,”diyen annesinin sesi yükselmişti. Belli ki babası şu an olay mahalline intikal etmişti.

“İkinizi de çok öpüyorum anneciğim. Ben ararım sizi indiğimde,”derken boş bir yere oturdu.

Anne ve babasının konuşma sesleri telefonun gerisinde duyulurken orada olabilmeyi diledi içten içe. Ama bu yola çıkmıştı bir kere. Görüşmeyi sonlandırmasının ardından, telefonun kararmış ekranına dalgın gözlerle bakarken aynı anda telefonu tekrar çalmaya başladı. Daldığı denizlerden çıkarken önce irkildi, sonrasında ışıklanmış ekranda yazan ismi görünce hafifçe gülümsedi ve ekrana dokunarak cevap verdi.

terli. Senden tek istediğim şey…”

“Benden bir şey isteme!”diye çıkıştı. Farkında olmadan sözler bir anda ağzından çıkmıştı. Çünkü söylediklerine değil, bu sözleri söylerkenki kulağına gelen sesin duygusal ağırlığı sırtına yükler yüklemişçesine vicdanını ağırlaştırmıştı. Bu çıkışıyla ne kadar pişman olursa olsun söylenen sözler geri alınmıyordu.

“Sadece… Kendine dikkat etmeni isteyecektim,”diye mırıldandı Orkun.

Adamın sesi bu kez, azarlanmış bir minik oğlan çocuğu gibi geliyordu genç kadının kulaklarına. Orkun’un bu sözleriyle, pişmanlığı daha da artarken farkında olmadan tuttuğu nefesini bıraktı. Yavrusuna dayanamayan bir anne gibi sesini yumuşatarak konuşmaya çalıştı.

“Böyle çıkıştığım için… Üzgünüm. Ama… Çabalamaktan yorulmadın mı?”

Kulağına gelen ses bu kez kati ve sertti. “O günün bugün olmadığını sana söylemiştim. Bir şeyleri kırıp dökmeden bu konuyu kapatalım lütfen… Sen kendine dikkat et, o bana yeter ve bir şeye ihtiyacın olduğunda araman yeterli.”

...