Günlerdir olduğu gibi bugünde kamp kurmuştu sevdiğinin odasının önüne. Hastaneye geleli kaç gün, kaç saat olmuştu hiçbir fikri yoktu. Zaman mı durmuştu yoksa yıllar mı geçmişti? Zaman kavramından ilk kez bu kadar uzak kalmıştı. Umurunda da değildi aslında. Emir gözlerini açmadan kendisi için güneş doğmayacaktı nasıl olsa.
Bulut’un zorla yedirdiği sandviç az da olsa toparlamasına sebep olmuştu. O an idrak etmişti günlerdir bir şey yemediğini. Sevdiğiyle arasındaki camekâna iyice yapışmış, gözlerini kırpmadan uyuyan adamı izlemeye başlamıştı. Vücuduna giden kablolar, başının ucundaki serum şişesi ve ağzındaki hava maskesi olmasa huzurla uyuduğunu düşünebilirdi. Yüzündeki yaralar ve çizikler yavaş yavaş kaybolmaya başlamış ama Emir hâlâ uyanmamıştı. Alçıdaki ayağı canının yanıp yanmadığını d
