“ยิ้มอะไรคนเดียว”
“ยิ้มเพราะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นกับอลิซยังไงละคะ”
“เรื่องดีๆ คือ?”
“ไว้ถึงคอนโดแล้วจะเล่าให้ฟังค่ะ” ฉันเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าก่อนจะสะกิดแขนบอกเดเมียน “อย่าลืมจอดตรงป้าย ‘M’ ข้างหน้าด้วยนะคะ”
“อือ” ตอบห้วนๆ
“ไม่พอใจอลิซเหรอคะ”
“เปล่า”
“แต่เมื่อกี้พี่ยังอารมณ์ดีอยู่เลยนี่นา”
“เออ! ไม่พอใจ!” กระแทกเสียงตอบแบบเหวี่ยงๆ ก่อนหักพวงมาลัยจอดรถริมฟุตบาทหน้าร้านเบเกอรี่ที่มีป้าย ‘M’ โชว์เด่นเป็นสง่า “เอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์อยู่ได้ หงุดหงิดฉิบหาย!”
“คิกๆ”
“พี่ไม่ตลกเลยสักนิด”
“ก็เพราะว่ามันเป็นเรื่องดีๆ ที่ไม่ควรนำเอามาคิดไกลยังไงละคะ พออลิซเห็นพี่มีท่าทีเดือดพล่านแบบนี้เลยทำให้ตลก”
“ชิ!!”
ฉันปลดเบลท์ออกแล้วยื่นหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ จบรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ไม่สม่ำเสมอของเขา ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างแล้วจุ๊บแก้มเอาใจสองครั้ง
“เรื่องงานค่ะ”
“งาน? งานอะไรอีกทำไมพี่ไม่ร
